Blog

2010: Zeelandweekend

Pierre Puts

Animo

Het heeft er lange tijd somber uitgezien wat de deelname aan ons Zeeland-weekend betreft. En dat niet alleen afgezet tegen 2009, wat in dit opzicht natuurlijk een absoluut topjaar is geweest. Uiteindelijk is de inschrijving dit jaar gewoon later op gang gekomen en is het deelnemersaantal toch nog reuze meegevallen.
Al moet hier bij vermeld worden dat dit wel voor een groot deel aan de opkomst uit onze overzeeuwse gebiedsdelen toe te schrijven is. Want er zijn maar liefst 15 Engelsen op ons jaarlijkse duikfestijn afgekomen, veel meer dan we de laatste jaren gewend zijn! Daarbij blijft de Nederlandse animo dit keer toch echt achter. Zo houdt dat elkaar van jaar tot jaar een beetje in evenwicht. De sfeer is er niet minder om.

Vroegstarters

macaroniDegenen die al op vrijdagmiddag aan het weekend kunnen beginnen hebben geluk: het is dan prachtig, rustig weer. De vóórprogramma-duikers worden bovendien beloond met een uitstekend zicht: zij hebben hun eerste winst al binnen.
Het traditionele ieder-voor-zich afhaalfrietje wordt dit jaar vervangen door een grote pan heerlijke macaroni waar we met zijn allen eens goed voor gaan zitten. Buiten het feit dat dit gewoon een stuk smakelijker weghapt geeft het ook meer het idee dat het al bij het weekend hoort. Alsof het weekend eerder begint.
In de tussentijd wordt het weer helaas onstuimig. Als het officiële duik-programma van start gaat met de vrijdagavond-nachtduik moeten de duikers zich in een straffe tegenwind over de Muur heen ploeteren. Zo’n halve storm heeft uiteraard effect op het zicht, met name in de bovenste lagen. Iets dieper valt het gelukkig nog allemaal mee. De gevoelstemperatuur met omkleden na de duik is echter weinig bemoedigend.

Stabilizer

StabalizerBij de briefing op zaterdagochtend licht Oscar de duikers in over een in het diepste geheim ontwikkeld project van het duikgerelateerd bedrijfsleven uit de regio Arnhem. Met name voor duikers die, ondanks hun toenemende duikervaring, in het water een beetje ‘wobbly’ blijven (Oscar heeft op geheel wetenschappelijk verantwoorde wijze vastgesteld dat dit vooral de Engelsen betreft) is een zogenaamde ‘stabilizer’ ontwikkeld. En rugvin in de vrolijke kleur oranje met de logo’s van de twee verenigingen, te bevestigen aan bijvoorbeeld de duikfles.
In een knap staaltje huisvlijt worden snel de nodige stabilizers met de bijgeleverde tie-wraps aan de flessen vastgemaakt. Onzekere chauffeurs zien hierin ook een door de ontwerpers niet ingecalculeerde toepassings-mogelijkheid om hun auto een beetje beter op de weg te houden. Daarmee wordt de colonne van Rother Diving Club en Duikteam Amphiprion op de weg en aan de waterkant ineens zeer herkenbaar ten opzichte van andere duikers. Ideaal voor de duikleiders die met hun blauwe klemmap in autopech¬hesje aan de waterkant iets proberen te zien wat ze in feite niet willen zien. En het werkt zelfs onder water! Hee, da’s d’r eentje van ons…!

Vooral veel wind

SONY DSCDe wind is in de loop van de nacht nauwelijks gaan liggen, maar het Koepeltje blijkt net achter die dijk relatief beschut te liggen en op de stek valt het dus mee. De duik van de middag wordt vanwege wind en slecht zicht verlegd van het Dreischor Gemaal naar de Kijkuitpolder. Het water ingaan om je duikpak doornat te krijgen blijkt niet nodig: de duikers worden bij het omkleden verrast op een enorme hagelbui.
Een beetje wind is nog wel acceptabel voor een barbecue vuur, maar als de worsten en speklappen in het rond dreigen te gaan vliegen wordt het toch te bont en dus wordt de traditionele barbecue vanuit de keuken geregeld. Het smaakt er niet minder om. Ook de salades en de andere bijlagen zijn super.
Niet zo heel veel mensen hebben zin om zich voor het uitbuiken daarna nog onder water te begeven.

Zondag

Op zondagochtend zit het bij de Kabbelaar gelukkig allemaal weer een beetje mee voor de duikers. Omkleden kan bij droog weer, de temperatuur is acceptabel.
De middagduik staat geprogrammeerd in Preekhil, zoals er elk jaar een duik in Preekhil in het programma opgenomen is. Hoe kan het dan toch, dat deze prachtige duikstek zo weinig in de logboeken voorkomt? Ook dit jaar komt de karavaan ondanks de diverse typen navigatiesystemen in al die auto’s in plaats van Preekhil in Dreischor terecht, niet geheel toevallig. De zon komt er zelfs nieuwsgierig voor kijken, wat weer betreft wordt het eigenlijk de meest vriendelijke duik van het hele weekend.
Traditioneel vertrekken al een aantal mensen op zondag na de middagduik, het programmaboekje houdt er dan ook mee op. Sommigen lunchen nog even mee en vertrekken daarna, de plicht roept weer. Gelukkig hoort niet iedereen dat. Maar het aantal duikers dat op zondagavond nog het water in wil is nooit groot. Een man of vijf trotseren dit jaar de elementen. Ze worden voor hun moed beloond met een speelse sepiola.

Over en sluiten

De maandag is de dag van rustig opstaan, ontbijten, opruimen, terugbrengen van de teveel gekochte spullen (als de auto tenminste wil meewerken), de laatste check van de accommodatie en van het vertrek. Maar we laten onze Engelse buddy’s natuurlijk niet zo maar gaan. Voor een afsluitende koffie, thee of warme chocomel met appelgebak ‘uit eigen keuken’ is inmiddels een vaste stek gevonden met uitzicht op het zoute water dat nog overgestoken moet worden. Daarna komt dan toch het onvermijdelijke. Maar dat is maar voor even, want de plannen voor een tegenbezoek aan onze Engelse vrienden zijn alweer rond gemaild en vastgesteld van 1-4 juli.


Nog geen reacties

Reageren is uitgeschakeld.