Blog

2013: Goch Ness

Mag ik je logboek even zien?

Goch NessGochNess2s

Goch Ness is een zandafgraving bij de Duitse plaats Goch, op zo’n 45 km van Arnhem. Aan de ene kant van de plas wordt nog steeds driftig zand gegraven, de andere kant is ingericht en heeft een nieuwe bestemming gevonden. Aan deze kant ligt onder andere het drijvend duikcentrum van Sams Diving. Op 6 oktober zijn we daar met een man of acht een kijkje gaan nemen.
Om te duiken moet je je eerst melden bij Sams Diving en dat doen we dus ook braaf. Dat kost ons een dagentree à 5 euro pp, maar voor dat bedrag staat dan wel de koffie klaar. We krijgen een vriendelijke briefing over de duikopties in de hoofdplas Goch Ness of in één van de twee andere plassen die door het duikcentrum beheerd worden, ASV en Goch 3. De wind blijkt voor de plas een bepalende factor voor het zicht. En die heeft de afgelopen dagen uit een ongunstige hoek gewaaid. Dat hebben wij weer!

Logboek

Als we gezamenlijk besluiten dat we, nu we er tóch zijn, ook wel even onder water willen kijken om met eigen ogen te ervaren wat ze aan de andere kant van de grens onder minder goed zicht verstaan, volgt de vraag: “Mogen we jullie logboeken even zien?” We kijken elkaar aan. Is dit een taalprobleem? Er zijn bij de meesten van ons al heel wat duiken voorbij gegaan, dat er niet naar een logboek gevraagd is. Of naar een brevet¬card om onze duikervaring aan te tonen. Maar Duitsers maken geen grappen. Gelukkig hebben we Sjoerd bij ons, die kan wel zijn logboek overhandigen. De rest komt weg op basis van hun blauwe ogen. Er mag toch gedoken worden!

Eerste duikGochNess1as

De eerste duik blijven we in de buurt van het duikcentrum. Er rondom heen is al te zien dat er veel vis zit, maar als we op een gegeven moment besluiten om de duiklamp aan te doen en er ook onder te gaan duiken blijken daar aantallen te zitten alsof het tropisch water betreft. ’t Is, dat dat niet helemaal te rijmen is met de temperatuur ervan. Maar wel een schitterend mooi en zelfs een beetje een psychedelisch gezicht, al dat zilver dat in het licht van je duiklamp door elkaar heen krioelt.
Robert volgt met Sjoerd een ander scenario. Op het programma staan de laatste oefeningen voor het éénsters brevet. Die worden naar tevredenheid van de leermeester uitgevoerd, zodat Sjoerd in Duits water zijn eerste duikbrevet binnenhaalt. Gratuliere, Sjoerd!

GochNess5sTweede duik

Na een korte pauze besluiten we om ’s middags een bootduik te maken. Aan de overkant van de plas zijn een paar beelden afgezonken en die willen we wel van dichtbij bekijken. Bovendien een mooie gelegenheid om de rol achter¬over weer eens een keertje te oefenen. De rubberboot brengt ons in twee ploegen in no time naar de overkant. Helaas is het zicht inderdaad niet te best, jammer. Van de beelden is niet veel te zien.
Op de terugweg moeten we een beetje hoog duiken om voldoende zicht en licht te houden. Maar zo is het toch wel te doen. We volgen de kustlijn en dat gaat voorspoedig. Niet, dat daar veel te zien is. Bij het duikcentrum kunnen we dan ook de verleiding niet weerstaan om er nog even onder te gaan kijken en dat levert in het licht van de duiklamp weer hetzelfde prachtige beeld op van duizenden bling-bling vissen.
Omdat duikers altijd gezond eten en uitzonderingen de regel bevestigen zijn we na afloop samen nog even een uitzonderlijk smaakvol hapje gaan eten in het naburige Kessel. Waar we gelijk tot vaste klanten zijn bevorderd.

GochNess6sDe tips.

Goch Ness is een leuke plas en de lui van Sams zijn reuze aardig. Als je belt om je (verplicht!) aan te melden zijn ze eerlijk over het zicht. Daar moet je dus zeker naar vragen. Duik bij de hoofdplas Goch Ness vooral ook onder het duikcentrum! In plas ASV mag alleen in de winter gedoken worden, daar zit in de zomer een visvereniging. Dus ook veel vis! Goch 3 is wat verder weg, daar moet je met de auto heen. Enne… vergeet je logboek niet!


2013: Zeelandweekend

Zeelandweekend 2013

Inge Rosens

Aankomst

Op vrijdag 20 september kwamen Pierre en ik rond twee uur aan bij de groepsaccommodatie bij Den Osse.

Omdat we de eersten waren haalden we de sleutel op bij de receptie, niet beseffend dat we iets heeeel belangrijks vergaten! Aangezien we voor het komende weekend enige ochtendactiviteit voorzagen claimden we maar vast een kamer dicht bij de keuken. We konden ons lekker ruim installeren want de aanmeldingen waren dit jaar nogal magertjes. Ieder nadeel heb z’n voordeel zullen we maar zeggen.

ZW1Toen Lara, Arnoud, Eelco, Bart en Loes waren gearriveerd na hun eerste duik was het tijd voor de grote inkopen. De Lidl en vervolgens de Albert Heijn werden zorgvuldig van een grote hoeveelheid producten ontdaan die in een toenemend aantal karren belandden. De hoeveelheid kratten bier en flessen wijn beloofden een vrolijk weekend op te leveren! Gelukkig waren er ook heel veel gezonde producten bij voor het nodige tegenwicht.
ZW2Terug op de accommodatie troffen we Rick, Nicky en Jaki . De andere Engelsen maakten inmiddels al hun eerste duik van dit jaar in Nederlands water. Na verloop van tijd druppelden er steeds meer clubgenoten binnen en werd onder leiding van Loes een heerlijke kip-curry met rijst en salade bereid.
ZWow1De nachtduik voor die avond was Den Osse haven. Het zicht was erg goed, het onderwaterlandschap prachtig! Naast de talloze krabben, kreeften en vissen genoten we ook van de vele minuscule kwalletjes die fluorescerend oplichtten in onze lampen. Dit jaar helaas geen sepiola’s gezien. De rest van de avond werd na de warme douche doorgebracht met een lekker al dan niet alcoholisch drankje en de eerste foto’s werden al enthousiast met elkaar gedeeld!

Zaterdag

Zaterdagochtend kwam om half acht de kar langs de kamers met slechts twee soorten thee! Want wij (o, sufferds) hadden bij de receptie niet alleen de sleutel moeten halen maar ook de koffiefilters! Dat werd ons door de koffiejunks niet in dank afgenomen! Het gebruikelijke ontbijt om 8 uur was dit jaar te hoog gegrepen; pas rond 9 uur werden de verse eitjes gepeld en dankzij Ivo konden we zelfs aan de koffie! Tot onze grote verrassing schoven ook Louis, Britta en hun kids al aan! Ze moeten ’s morgens wel op een onmogelijk vroege tijd zijn weggereden!

ZWow3

ZW3a

De ochtendduik van de zaterdag was bij Het Koepeltje. Vanaf zo’n 8 meter steeds ondieper duikend kwam ik erachter dat het zicht op geringe diepte het best was. Behalve de mooie bouwsels van rotsen, schelpen, sponzen en wieren waren er zeer veel kreeften en allerlei soorten krabben te bewonderen. En verder natuurlijk vele soorten vis waarvan ik de namen niet ken. Op het einde van de duik, vlak bij de steiger bleef een mooie kwal om ons heen poseren. Ja, dan moet je zo’n beestje natuurlijk een beetje tegemoet komen!

ZW4ZWow2Terug op de accommodatie bleken Robert, Tim en Ingrid te zijn gearriveerd. Deze laatste had zich meteen nuttig gemaakt door de lunch te verzorgen! Volgens traditie de goeie ouwe tomatensoep met balletjes! De middagduik was bij Dreischor. Wonderlijk genoeg was er meer dan voldoende plek om te parkeren. Samen met Bas en Hans van der Molen merkte ik opnieuw dat het op minder dan drie meter het allermooist was.

Het weer speelde goed mee. In de avond kon de barbecue lekker buiten worden aangestoken. Het was weer genieten van het deskundig gebakken vlees en de bijbehorende salades. Terwijl een groepje na het eten nog een duikje waagde bij de Muur stak Ivo het hout op zijn vuurschaal aan. Hans had het nodige brandhout meegebracht waar we de hele avond mee vooruit konden. Lekker warm en supergezellig! Nòg gezelliger werd het toen de warme chocomelk met amaretto en echte slagroom tevoorschijn kwam. Mensen, alleen daarvoor zou je al naar het zeelandweekend komen! Het was al ver in de kleine uurtjes toen het overal stil werd.

Zondag

ZW3Zondagochtend. Een kort nachtje. Al vroeg kwam de thee, maar òòk de koffie werd op bed geserveerd. We hadden vanwege de kleinere club de tafels aan elkaar geschoven zodat we allemaal aan één tafel zaten. Voor de ochtendduik vertrok een groep duikers naar Scharendijke. Ivo en Hans gingen voor the long walk naar Preekhil. Het weer speelde goed mee, een vrolijk zonnetje zorgde voor meer licht en zicht.
Ook na de tomatensoep bleef het weer goed. Prettig voor de duikers bij Dreischor, gemaal, maar ook voor de achterblijvers. Ik maakte me nuttig door oude dode takken te zoeken voor het vuur voor ’s avonds. Iets wat later bijgevuld werd door complete dode bomen die uit de grond gerukt werden door een paar sterke mannen. Ivo zaagde daar netjes kleinere stukken van dus het vuur was gewaarborgd! Waar Ivo ook voor had gezorgd was een skottelbraai waar hij kilo’s shoarma op bakte! Heerlijk met pitabroodjes, knoflooksaus en sla! Met een volle maag verdwenen er weer een aantal deelnemers naar huis. Het kampvuur werd ontstoken en met een kleiner kringetje beleefden we opnieuw een gezellige avond onder de sterrenhemel met leuke gesprekken, muziek uit div telefoons, en de laatste restjes amaretto.

Maandag

ZW5Op maandag was er heel teleurstellend(!) geen thee op bed maar moest iedereen zelf wakker worden. Na het ontbijt brachten Loes en Bart de overgebleven boodschappen terug naar de winkel en ging de rest met bezems, vegers en blikken in de weer. Toen de dame van de receptie kwam controleren was deze buitengewoon tevreden over het resultaat. De sleutel werd ingeleverd in ruil voor de borg die uiteraard onmiddellijk werd verteerd bij ons inmiddels vaste strandrestaurant Perry’s! Lekker buiten in het zonnetje. We waren het er unaniem over eens dat dit een ongelooflijk gezellig zeelandweekend was geweest. Een traditie die absoluut moet worden voortgezet!
Dus dames en heren: volgend jaar ( een weekje later) doen we weer allemaal mee toch!! De locatie kennen jullie al!


2013: Serious Request (Duiken 4)

Logo-SR-2103-209x300Duiken 4 Serious Request 2013

Het doel van 3FM Serious Request 2013 is het terugdringen van sterfte bij jonge kinderen door de gevolgen van diarree.

OSV Hippocampus wil hieraan graag haar steentje aan bijdragen door geld in te zamelen met het organiseren van een leuk evenement voor liefhebbers van (onder)water
Duiken 4 Serious Request 
Van 20 december 12:00 uur ’s middags tot 21 december 12:00 uur ’s middags worden tegen sponsoring 24 uur lang introductie-duiken en duik “specialisaties” gehouden in zwembad De Grote Koppel in Arnhem.

Kijk op de website: http://www.duiken4sr.nl/


2013: 35 Jarig jubileum

Amphiprion viert 35 jaar aan het water

Pierre Puts

 

Lustrum1

Als Duikteam Amphiprion op 1 juni 1978 is opgericht, dan hoef je niet wiskundig onderlegd te zijn om te kunnen concluderen dat er op 1 juni 2013 iets te vieren valt. Twijfels over de eerste datum hoef je niet te hebben want er is destijds een heuse notaris aan te pas gekomen om de nieuwbakken vereniging in de boeken vast te leggen. En reken maar, dat het dan officieel is. Als 1 juni 2013 dan ook nog op een zaterdag blijkt te vallen staat niets een feestje op de verjaardag zelf in de weg.

Waterige voorinformatie

Op de algemene ledenvergadering geven Geert en Hans vdM te kennen, dat ze zich wel met de organisatie bezig willen houde

n. Het moet een flinke klus geweest zijn om uit het Gelderse aanbod voor groepen een goede keuze te moeten maken, maar het is hun uitermate goed gelukt. Uit de eerste informatie kunnen weliswaar slechts waterige conclusies worden getrokken, maar toch komen de aanmeldingen op gang.
Uiteindelijk blijkt dat we richting Doetinchem moeten rijden, naar Stroombroek. De duikuitrusting mag thuis blijven, maar het natpak moet wel mee. Het juiste adres is BeachClub en Kabelwaterskibaan Stroombroek waar we onthaald worden op een woordje van de voorzitter en een glaasje prikkelende proostdrank. Daarna worden we met zijn allen even voor een instructievideo gezet, de theorie van de waterski is kennelijk een stuk eenvoudiger dan die van het duiken. En dan is er geen ontsnappen meer mogelijk, de waterski’s moeten onder.

Waterskien

Lustrum2

De ervaringen zijn wisselend. De start is voor iedereen hetzelfde: je krijgt een soort van ‘buddylijn met handvatten’ in je handen gedrukt en gaat op een platform gehurkt zitten wachten tot je meegetrokken wordt. Het vervolg is voor iedereen anders. Waar de

één direct de onderkant van het wateroppervlak wil opzoeken omdat onze hobby nou eenmaal ‘duiken’ heet, gaat de ander met veel bravoure op de waterski’s rondjes draaien alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat duikers ook kunnen waterskiën. De eersten sluiten snel weer in de rij aan om opnieuw een poging te wagen, een teken dat iedereen direct de smaak te pakken heeft.
Het meegebrachte natpak is geen overbodige luxe. Het weer is die dag zeker niet slecht, maar er staat wel een frisse wind en met name bij het passieve, semi-droge in de rij staan om te wachten op een volgende poging heeft dat ‘frisse’ toch wel behoorlijk vat op je. Menige durfal trekt dan ook de conclusie dat het dan maar beter is om op de ski’s te blijven staan. Het lukt steeds meer mensen om een eind weg te komen. Het bochtenwerk is echter nog erg tricky en het lukt niet iedereen om het hoekje om te gaan. Bij de eerste bocht vallen is trouwens aanmerkelijk gunstiger qua afstand om terug te komen bij het startpunt dan vallen bij de tweede of de derde bocht. Maar er zijn er ook steeds meer die al dat bochtenwerk overwinnen en hele “rondjes” kunnen maken op de waterski’s. Een rondje op een hoekig circuit – hoe knap is dát!

Boogschieten

Lustrum3

Na twee uur is de natte pret over en dan staat een cursus boogschieten van de familie van de Laar op het programma. Iedereen verschijnt weer in de normale bovenwater kleren bij een veldje dat ervoor gemaakt lijkt en waar de schietschijven al staan opgesteld, voor een soort veiligheidswal. De diverse bogen en bijbehorende pijlen zien er professioneel uit, alsof ze zo van de rekwisieten van Robin Hood of Willem Tell zijn overgenomen. Je waant je aan de rand van Sherwood Forest. Een hoedje met een veer erop had de zaak compleet gemaakt. Het schieten met die dingen valt echter nog niet mee en het is dus maar goed dat niemand een appeltje voor de dorst op het hoofd heeft gezet.

Barbecue

Dan is het inderdaad tijd om de dorst te lessen en de honger te stillen. Er wordt een wel zéér luxe variant van een bbq ingericht. In het begin valt het niet mee voor het personeel om de hongerige meute met aanleveren bij te houden. Maar later draaien de rollen om en kan Amphiprion de aanlevering niet meer bolwerken. We houden een hoeveelheid over die op de Zeelandweekend-zaterdag goede diensten zou kunnen bewijzen.
De jeugd wordt nog even in het zonnetje gezet en de inzet van de ouderen is ook niet aan het strenge maar rechtvaardige oog van de commissie voorbij gegaan. Iedereen is zonder het te weten beoordeeld op volharding, betoonde moed, stijl, prestaties en doorzettingsvermogen. Johannes wint het pleit. Een luid applaus getuigt van ieders instemming met het oordeel van de commissie.

Veertig

Het feest was dat van 35 jaar Amphiprion, maar de deelnemers waren er exact 40 in aantal. Als dát nog geen goede doorverwijzing is naar het volgende lustrum¬feestje van Amphiprion, dan weet ik het ook niet meer!


2013: Nationale sportweek

YouTube Logo

Nationale sportweek 2013FacebookLogo

Op dinsdag 23 april hebben we aan een grote groep belangstellenden introductie-duiken gegeven. Dit in het kader van de Nationale Sportweek die landelijk veel belangstelling trok. Daarom konden we hiervoor, via verschillende media, gemakkelijk bekendheid aan geven.

Nationale sportduik

Met 20 paar vinnen en duikbrillen en 10 complete duiksets stonden we om 20.00h klaar aan de waterkant toen de eerste “binnendruppelden”. Tijdens een kennismaking met uitgestalde duikattributen werd eerst een intake gehouden; wat was de duikervaring en wat waren de verwachtingen voor vanavond.

Na een korte uitleg over de communicatie onderwater en de drukverschillen die optreden werden de materialen gepast. Schoenmaten 46 waren geen probleem en een passende bril werd ook snel gevonden. Maar dan het eerste obstakel: spugen in de bril om het beslaan van het glas tegen te gaan. Voor twee giechelende meiden was dat te veel gevraagd en werd de oplossing gevonden in een druppeltje shampoo.

De eerste oefeningen in ondiep water waren voor niemand een probleem: kijken door de bril en adem halen uit de automaat. Boven water ging dan ontspannen maar langzaam naar beneden zakkend zag je toch een versnelde ademhaling. Maar iedereen pakte het snel op en de oefeningen werden moeilijker. Maar ook leuk en ontspannen om gewichtsloos door het water te zweven. Na 20 minuten was het al weer wisselen want de volgende ploeg stond weer klaar.

Enthousiast werden de verhalen verteld over de vrijheid onder water, de rust en de stilte. Met een certificaat ging iedereen naar huis en de wetenschap dat ze altijd nog een keer terug kunnen komen voor een eerste proefles. Want na een introductieduik willen de meesten er toch meer van weten !

Facebook:

Nationale sportduik#1      Nationale sportduik#2      Nationale sportduik#3

 

 


2012: Zeelandweekend

Zeelandweekend 2012: vooral lekker knus!

Na een aantal jaren van grote belangstelling voor het Zeelandweekend valt de opkomst in 2012 erg tegen. Tussen 21 en 24 september blijkt echter, dat het er daarmee niet minder gezellig op hoeft te zijn.

 

Vrijdag

De start wordt in feite altijd gemarkeerd door de aankomst van “de Engelsen”, op vrijdagmiddag. Die aankomst laat dit keer langer op zich wachten doordat er in sommige zaken die zij op hun route naar Den Osse plegen aan te doen, ineens om een winkelpas wordt gevraagd. Dat wordt de volgende keer dus even diep nadenken over de precieze shoppingroute naar de accommodatie.

Nederlanders hoeven doorgaans onderweg geen boot te nemen, dus die kunnen zich variabeler aankomsttijden permitteren. Van die gelegenheid wordt dan ook ruim gebruik gemaakt. Er zijn er, die op vrijdag al vroeg in Zeeland zijn om van tevoren een duikje te kunnen maken, er zijn er die zich voor het avondeten melden en er zijn er ook die nog later of pas op zaterdag arriveren. De laatsten missen de heerlijke pan pasta die op vrijdag met man en macht wordt klaar gestoomd in de “internationale keuken”.

De nachtduik in Den Osse Haven is een ideale start van het Zeelandweekend. Niet te diep, makkelijke instap, helder water en daarmee dus ook goed zicht. Lekker om zo te acclimatiseren! En als je geluk hebt tref je een sepiola, een minuscuul inktvisje dat zich nog wel eens wil laten verleiden om van pure opwinding inkt¬wolkjes te spuiten.

 

Zaterdag

Zeelandweekend1De zaterdag begint een beetje wisselend bewolkt met af en toe een fikse bui. Het Koepeltje staat op het programma, waar het zicht niet echt goed is. Hoe anders is dat later op de dag in het verder van de inlaat verwijderde Dreischor. Het weer is bovendien heel aardig opgeklaard en de zon tovert onderwater een prachtig lichtspel over de mooie begroeiing en de bodem. Genieten!

Zeelandweekend7De zaterdag is traditioneel de dag van de barbecue en als Martin en Hans er achter hebben post gevat begint die al vrij snel te roken en aangenaam te ruiken. Ook de bijlagen uit de eigen keuken die op een tafel binnen zijn uitgestald, zijn goed verzorgd. Het weer is zodanig dat er buiten gegeten kan worden. Menig goed voornemen om te Muur nog te bedwingen voor een nachtduik sneuvelt door de verleiding van een lekker biertje of wijntje.

 

Zondag

Zeelandweekend2Zeelandweekend3De geplande duik op de zondagochtend, ’t Koepeltje, levert enige discussie op naar aanleiding van de ervaring met erg slecht zicht op de vrijdagmiddag. De duik wordt verplaatst naar de stek die het meest dichtbij de accommodatie ligt, de Muur. Dat is op zich een gouden greep, want het zicht is hier veel beter. Sommige fotofanatieke duikers vinden al die helderheid echter zo aangenaam dat ze de maximale standaardduiktijd van een uur ruim overschrijden. Net als de duikleider besluit om zich toch maar vast een beetje zorgen te gaan maken komen ze weer boven water, uiteraard met het meest onschuldige gezicht dat boven water opgezet kan worden.

De duik op de zondagmiddag wordt eveneens verplaatst, nu naar Zoetersbout. Officieel een stromingsduik maar met minder stroming dan bij de Zeelandbrug. De stroming blijkt ook in de praktijk best mee te vallen, hoewel sommigen iets sneller dan gedacht weer terug zijn bij het instappunt. Degenen die na de duik direct terug naar huis willen zijn direct al een stuk op weg geholpen. Dus na de duik worden de eerste handjes al geschud.

 

Maandag

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe maandagochtend begint met het ontbijt voor degenen die het weekend helemaal tot het eind willen meemaken. Daarna is het even aanpoten om de accommodatie op te kunnen leveren. Er is het nodige over, dat deels terug kan naar de winkel en deels zijn weg vindt in een of andere auto. Die auto’s verlaten na een stempel van goedkeuring door de beheerder in konvooi de accommodatie richting Beachclub Perry’s. Want dat houden we er in, was het niet om de koffie, dan toch in elk geval om de appeltaart!

 

Balans

Het Zeelandweekend is vooral knus geweest, de onderlinge betrokkenheid is met zo’n klein aantal maximaal. Maar in financiële zin is het natuurlijk een regelrechte ramp. We zijn er altijd vanuit gegaan dat het Zeelandweekend zichzelf moet kunnen bedruipen. Dat is dit jaar niet gelukt, want daar is een zeker aantal voor nodig en dat minimum hebben we dit jaar niet bereikt.

De vraag is, of dat erg is. Voor de sfeer zeker niet, dat is helder. Financieel wel. We hebben wel vaker eens een tussenjaar meegemaakt, tot dusver echter vooral uitschieters met een hogere opkomst dan gemiddeld. Hopelijk is dit ook zo’n incident en zit het volgende keer weer gezellig vol. Zo nee, dan liggen er toch wel wat vragen. Kan het dan nog wel uit, moet de prijs omhoog, moeten we naar een goedkopere accommodatie op zoek, moeten we het open stellen voor leden van andere verenigingen zoals Gaviiformes dit jaar ook al gedaan heeft? Het is even afwachten wat het wordt. Maar zoveel is duidelijk: een mooie traditie staat op de tocht.Pierre


2012: Zomerduikjes

Wat doe je op een zomerse dinsdagavond?

Inge & Pierre

Voor veel Amphiprionleden en –donateurs (m/v) is dat in elk geval: niet duiken. Van de 38 mensen op de lijst in de mei-Clown hebben we het eerste dozijn de laatste jaren niet of nauwelijks nog gezien. Dat zijn vooral Amphiprionnado’s, onze sympathieke donateurs die de vereniging nog even blijven steunen.
Een tweede dozijn personen is al aardig op weg naar deze status, ware het niet, dat ze nog wel eens een enkele keer bij een ongelukkig toeval in een plas verzeild raken. Waarbij ze mede tot hun eigen verbazing hun duikpak aan blijken te hebben dat enkele jaren geleden nog prima paste, ook om de buik.

 

Duikers (m/v)

Het resterende deel van de vereniging is de actief duikende kern. Hiervan zijn er toch nog redelijk veel op een zwoele dinsdagavond in juli of augustus naar een plas gereden voor een buitenduik, als alternatief voor de indoortrainingen in de overige maanden van het jaar. Zonder dat ze zich bij aankomst op de duikstek eerst aan elkaar hoefden voor te stellen.
Gelukkig konden we sinds de vorige Clown-editie ook vier nieuwkomers in de club verwelkomen, die zich uiteraard wél even moesten voorstellen.
Dat brengt het totaal aantal actieve duikers op een overzichtelijk aantal van 18, onder wie 2 in opleiding.
Maar nu hebben we het alleen over de kwantiteit en daar gaat het op zo’n dinsdagavond echt niet om.

 

Opkomst

Zomer1De opkomst is, zeker tegen het licht van bovenstaande feiten, beslist 100% meegevallen. Dat er maar twee mensen in de Boomgaard duiken is zeker gezien de kwaliteit van de plas nauwelijks voorstelbaar. Te ver? We hebben ook een paar keer met een man (m/v) of negen à tien of nog méér op de duikstek gestaan, onder andere in de Beldert en dat is toch bijna net zo ver. Toegegeven, ook Slijk-Ewijk heeft een paar keer behoorlijk wat duikers aangetrokken, tot zelfs 12! Dat is dichter bij huis. Maar of afstand nou echt het probleem is? Voor sommigen misschien wel. Hoe dan ook: gemiddeld komen we over die negen dinsdagavonden in twee maanden tijd op een man of acht. Lang niet gek.

 

Waar?

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAEerst iets over de duikstekken.
Op de duikdinsdagen is Slijk-Ewijk vier keer bezocht. De plas ligt er weer erg goed bij, dit jaar. Het zicht is doorgaans goed en de begroeiing prachtig. En er is heel wat te zien. De Beldert (10 juli) is natuurlijk ook altijd de moeite van de reis waard en… hetzelfde geldt voor de Boomgaard (7 augustus). Toch? Wat ons betreft zijn dat de toppers.
De Gouden Ham valt op17 juli tegen qua zicht op een diepte vanaf 4m, mogelijk ten gevolge van opgekweld grondwater. In de Groene Heuvels (24 juli) hebben we in de week gedoken waarin het bericht kwam van de zwemmers¬¬jeuk. Gelukkig heeft niemand er iets aan overgehouden.
De laatste avond (31 juli) is gereserveerd voor de Bemmelse Waard. Het zicht is daar zodanig dat de meesten geen paling te zien krijgen. Gelukkig heeft een buddytrio er een aantal kunnen waarnemen, waarmee het bewijs geleverd is dat ze er toch echt zijn. Samen met een boel baarzen, voorns en wat zich heeft weten schuil te houden voor de duikers. Als deze het water uitkomen brandt gezellig de vuurkorf en wordt er een pilsje open getrokken.

 

Wat?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEen pilsje? Da’s apart! De meeste mensen komen gewoon voor een ontspannen duik op zo’n dinsdag¬avond, met een gezellig kopje koffie of thee na afloop. Toch is er méér gebeurd. Zo zijn er ook nog enkele duiken aan opleidingen besteed. En er is zelfs een heuse introductie geweest. Commerciële duikscholen doen dat wel vaker, een introductie in het buitenwater, wij zijn daar nogal terughoudend in. Maar het heeft tot een buitengewone ervaring geleid voor onze introducé die er naar eigen zeggen onder begeleiding van Martin een heel bijzondere avond aan heeft beleefd. Dit is dus zeker voor herhaling vatbaar!!!

Conclusie:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERADe dinsdagavondduiken pakken doorgaans bijzonder goed uit en de opkomst is, zeker in verhouding tot het actief duikende deel van Amphiprion, hartstikke goed. Wel moet de begintijd variabel: half negen kan begin juli goed maar dit is in de tweede helft van augustus al een nachtduik. En dat combineert niet zo lekker met eensters-opleidingen.
Wat ons betreft maken we er volgend jaar weer zo’n mooie serie van.Pierre


2012: Paasduik

Een goed begin….

Tweede Paasdag lijkt inmiddels uit te groeien tot nationale openingsdag van het duikseizoen. Want Duikteam Amphiprion is op die dag niet de enige club onder het afdak van het desolate Paviljoen Het Buitenhuis op de Groene Heuvels. Het is er vol! De evenementencommissie slaagt er desondanks in om een leuk privéplekje voor onze duikteamleden te vinden.

Ingrid opent na de koffie en de thee het duikseizoen met een kort woordje en komt meteen ter zake: “wie wil er duiken?” Huh? Geen zoektocht naar eieren, dit jaar? Geen onderwaterparcours af te leggen? Zelfs niet de opdracht om de achtergebleven spullen van vorig jaar nog maar even boven water te halen?

Maar we zijn er natuurlijk ook om te duiken! Peter G. maakt van de nood een deugd: hij werpt zich bij gebrek aan perslucht op als vervangend duikleider voor Johannes. De buddyparen worden ingedeeld en dan kunnen de duikfanaten te water. Ongeveer de helft van de aanwezigen mag zich tot deze groep rekenen. Tien graden is het water al in de bovenste lagen, maar vanaf vier meter zakt de temperatuur terug tot een graad of zes.

Die andere helft doet met de kledingkeuze zijn of haar uiterste best om uit te beelden dat duiken beslist niet tot de opties behoort. Er worden meer mutsen gedragen dan bij een gemiddelde ijsduik. En alsof dat nog niet genoeg is gaat daar bij deze of gene ook nog een capuchon overheen.

Het weer is inderdaad niet om over naar huis te schrijven. Niet echt koud, zeker wel nat. Toch staan we lekker droog. Dat geldt uiteraard niet voor de inwendige mens, want de EC heeft weer enorm uitgehaald met koffie, thee, chocomel, soep, broodjes met diverse belegvarianten en natuurlijk de traditionele paaseieren en –eitjes. Dus hoeft niemand iets tekort te komen.

Een goede opkomst, prima sfeertje, uitstekende organisatie: als de opening tekenend is voor wat ons komend seizoen nog te wachten staat, dan gaan we een puik buitenseizoen tegemoet. EC, bedankt. We hopen voor jullie dat de opkomst het hele seizoen in deze orde van grootte blijft!image015


2012: Egypte

Egypte: om door een o-ringetje te halen

Pierre Puts

 

Het vertrek

Als je een vertrektijd van half vier afspreekt, dan bedoel je daar niet vaak half vier ’s nachts mee. Maar als je in Düsseldorf een vliegtuig richting Egypte moet halen, dan kan dat zomaar het geval zijn. Dus ben je voor dag en dauw in de weer, want de rits van je koffer kan pas definitief dicht als de tandenborstel erin zit.

Anderhalf later heb je uitzicht op een groot veld geparkeerd blik. Alles ziet er even somber uit, op één bus na die de feestverlichting aan heeft. Gelukkig kun je je nog voor de geest halen waar je je mobieltje voor het laatst gezien hebt, voor je eerste internationale telefoontje. Even later kom je een shuttlebus tegen met een eenzame passagier, op weg naar zijn bus om de verlichting te doven die in principe ook vanzelf wel was uitgegaan in de loop van de week.

Gelukkig zijn we met zijn achten op tijd herenigd in de vertrekhal en het inchecken verloopt verder voorspoedig, zelfs met de extra sportbagage. Ook de vlucht verloopt soepel zodat we om twee uur Egyptische tijd in een aankomsthal tussen een massa mensen staan. Het is de hoogste tijd om het warm te krijgen. Van een voorspoedig verloop is in die hal verder niet zoveel meer te merken want het duurt dan nog uren voor we buiten bij onze transferbus zijn.

 

De aankomst

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERAOns hotel ligt verder naar het zuiden dan gedacht, de bus houdt maar niet op met verder rijden. Onderweg vallen enkele dingen op. Op de eerste plaats enorme bouwplaatsen waar helemaal niet meer gewerkt wordt, zodat ze zelfs iets weg hebben van wat je op tv aan oorlogsbeelden voorgeschoteld krijgt. In schril contrast daarmee staan de kleine groepjes woningen van de Egyptenaren. Voor zover je het tenminste woningen kunt noemen, het zijn meer hutten waarbij allerlei bouwmaterialen zijn gebruikt. We gaan duidelijk dieper Afrika in. Je vraagt je af waar de mensen van kunnen leven, waar de kinderen naar school gaan. Want verder zie je alleen veel woestijn met bergen, stenen en zand. Alleen waar toeristen verblijven staan palmbomen en kleurrijke bloemen binnen de omheining.

Doorgegaard komen we aan in de drukke receptie van ons hotel Wadi Lahmy Azur. Als alle groepen met een snellere transferbus dan wij zijn ingecheckt en ook wij de nodige formulieren hebben ingevuld horen we waar onze kamers zijn. Die gaan we dus maar snel opzoeken om een klein beetje op te frissen want het wordt tijd om het buffet aan te doen. Gelukkig, dat ziet er goed uit. Die buffetvorm komen we na een goede nachtrust ook weer voor het ontbijt tegen.

Egypte3En daarna naar de duikshop van Orca Divers waar het zoveelste formulier moet worden ingevuld. Gewone of verrijkte lucht, din of int? Iedereen krijgt een kratje en er wordt lood uitgedeeld. Een bootduik kan vandaag niet meer want dat moet van tevoren doorgegeven worden. Nou ja, het is ook wel goed om lekker relaxt op het huisrif van Wadi Lahmy te starten. Maar huisrif wil niet zeggen dat er niet gereisd hoeft te worden. Dus worden de kratjes in een pick-up geladen en de passagiers nemen plaats op de achterbank van een vrachtwagen. Die achterbanken zijn niet in de cabine gemonteerd want daarin past alleen maar een rij voorstoelen, maar in de achterbak in de lengte¬richting, zodat er zoveel mogelijk duikers op de achterbank kunnen.

 

Thuis- en uitduiken

Egypte1OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet is niet ver rijden: het blijkt een dicht-bij-huisrif. In een open ruimte maken we onze spullen in orde voor twee duiken. Bij gebrek aan een steiger worden we met een zodiac naast het rif gevaren. Helaas hebben sommigen wat materiaalpech: met inflators, loodpockets en vooral met de o-ringen en inserts van Orca Divers. Van problemen van de laatste soort zijn we de hele week niet meer verlost geraakt.

Gelukkig beheerst iedereen de techniek van de koprol achterover. Het rif is wel fantastisch! Het koraal is bijzonder levendig en kleurrijk. Veel vis en ook veel grotere exemplaren. Ook wordt een grote zeeschildpad gespot. Die zie je in Nederland toch zeer zelden van dit formaat.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls we weer terug op het resort zijn blijken we te laat om nog een bootduik voor de volgende dag af te kunnen spreken. Dus wordt het de tweede dag ook huisrif. Op zich niet erg, want het is er mooi genoeg voor. We spreken dan maar direct voor de drie dagen daarna bootduiken af, zodat we de laatste dag ook lekker rustig dichtbij huis kunnen blijven. Maar helaas blijken de drie bootduikdagen qua wind redelijk heftig. Dat levert een scheiding van de geslachten op, want de dames zijn erg gevoelig voor wat de wind met de golven doet en die besluiten af te haken. Dames en zeebenen gaan net zo min samen als matrozen en hoge hakken.

Egypte2Dus voor de dames geen Abu Galawa Kebir, El Bohar Kebir of Siyul. Stuk voor stuk prachtige duikstekken, enorm veel te zien. Bij Abu Galawa Kebir ligt een gaaf wrak dat voor een deel al mooi begroeid is. Omdat het in een hoek van 45 graden tegen het rif aan ligt kun je er zelfs onderdoor duiken. De witpuntrifhaai laat zich bij El Bohar Kebir pas zien als we weer voor de decostop onder de boot hangen en dan ook nog eens zo’n 40 meter onder ons. Siyul is in feite een eiland met een rif er omheen. Daar wordt een immense reuzenmurene gespot. De wind is trouwens de derde bootduikdag veel minder sterk dan verwacht, maar de flexibiliteit om de afgemelde dames alsnog mee aan boord te krijgen is er niet. Jammer.

De dames hebben deze drie dagen gedoken op het huisrif en bij Abu Ghusun. Deze laatste stek bezoeken we de laatste dag weer gezellig met zijn allen, voor een paar kantduiken. Ook dit verder-van-huisrif blijkt weer een geweldige duikstek. De eerste duik is naar een wrak dat daar in tweeën gebroken op de bodem ligt. De tweede duik wordt voor het schitterende kleurrijke rif zelf gereserveerd.
Veel te kort!
En dan zit het er weer op. ‘Last in – first out’ werkt in Egypte niet, want we zijn zo ongeveer de laatste groep die opgehaald wordt voor de transfer naar het vliegveld. Bovendien moet de chauffeur onderweg nog de nodige bekenden begroeten. We komen zo laat aan, dat we al omgeroepen zijn. We mogen langs de rijen wachtende mensen doorlopen. Doorlopen in Egypte is voor iedereen een nieuwe ervaring, vreemd maar zeker niet onaangenaam! Voor we het goed en wel beseffen zitten we weer in de lucht op weg naar huis.

Terugkijkend waren wind, temperatuur en contacten met het personeel en andere Egyptenaren de grote verschillen met eerdere vakanties. Op de koude wind was niemand van ons goed voorbereid, het was af en toe gewoon onaangenaam. Naast duikers waren veel kite-surfers in het resort aanwezig en die waren wél op de weersomstandigheden gekleed. De enigen van ons die vaak contact met de Egyptenaren hebben gehad, waren Robert en Ingrid. Zij hadden de hoofdprijs gewonnen op het gebied van kwaliteit van de kamer. Als je de kraan open draaide begon ook de riolering enthousiast water te geven en meer van dat soort dingen. Dat gaf wel enkele keren aanleiding tot een goed gesprek. Ook hebben we dit jaar geen plaatsje in de buurt bezocht, zoals de afgelopen vakanties gebruikelijk was. Maar het meest opvallend was toch wel het gebruik van stalen en aluminium flessen naast elkaar en dus gedoe met lood bij de duikschool. De inflexibiliteit met de bootduiken. En het gehannes met die inserts….. Het was een vakantie om door een o-ringetje te halen.


2012: IJsduiken

‘Live’ over ijsduiken
OLYMPUS DIGITAL CAMERAEr gaat wel eens een jaartje voorbij, dat het niet mogelijk is. Maar in 2012, op het moment dat iedereen denkt dat de winter alweer achter de rug is, dan kan het ineens alsnog. IJsduiken.
Of erover praten. Het vriest nog nauwelijks, of Lara en Louis, ijsduikers, krijgen de kans van Omroep Gelderland om aan te schuiven aan de knusse tafel van Hallo!?. Hallo!? is een ‘live’ talkshow van TV Gelderland op de vrijdagavond, gepresenteerd door Irene ten Voorde en Rob Kleijs. Op vrijdag 3 februari wordt het opgenomen – en, want het is live, uitgezonden.

En die life talk, dat doen ze goed. Alle aspecten van het ijsduiken komen wel zo’n beetje aan bod. De stilte onder water, de helderheid, de luchtbellen tegen de onderkant van het ijs, het feit dat je ervoor moet oefenen, de veiligheid… Louis heeft nog wat duikattributen meegenomen waarvan het droogpak ook echt de aandacht krijgt. Hij legt uit dat het gedragen wordt met thermo-kleding eronder, dat het water dan alleen je gezicht raakt en dat je het dan toch echt wel een half uurtje onder water kunt uithouden. Last van kou? Niet echt.

De andere tafelgasten in de lekkere warme studio kopen dat verhaal helaas niet. Die noemen zich “ontzettende koukleumen” en moeten er niet aan denken dat ze na afloop van de uitzending weer naar buiten de vrieskou in moeten, laat staan dat ze onder water zouden moeten.
Onze Amphiprion ambassadeurs geven flink tegenwind dat het onder water minder koud is dan erboven, dat ze daarom zelfs wel eens naar boven zijn gehaald, maar het enige wat blijft hangen is dat het onder water niet waait.

Al met al toch een meer dan uitstekende PR-actie. Daar zouden we er in feite meer van moeten hebben. Misschien moesten we de presentatoren in de zomer maar eens een introduik gaan aanbieden….

Over life gesproken!?
Twee dagen vóór de uitzending rolt bij enkele duikteamleden van Amphiprion een mail in de bus van Gaviiformes instructeur Hans Ellenbroek. Hans herinnert de geadresseerden aan het feit, dat ze in 2010 keurig de theorie en de zwembadlessen van de ijsduik specialty hebben gedaan, maar dat de praktijklessen destijds niet door zijn gegaan wegens invallende dooi. En er is ijs in aantocht, de vooruitzichten zijn uitstekend. Daarom is door Hans samen met Willem-Jan van Ooijen en IT’er Teun Schoemaker met spoed een programma in elkaar geknutseld om de specialty alsnog af te kunnen ronden. Wel even snel reageren en in actie komen, want gelijk in het weekend worden de theorie- en de zwembadles herhaald. Praktijk een week later.

OLYMPUS DIGITAL CAMERASoms is het goed, dat je geen tijd hebt om na te denken. Dus tekenen Robert en ik in om de specialty af te ronden. Verder zijn er vier kandidaten van Gaviiformes. De theorie en zwembadles verlopen zoals gewenst en dan is het een week wachten op de ijskoude praktijk. Dit keer verloopt de wachttijd beter dan bij de vorige poging, want het ijs blijft liggen.

Op zaterdagochtend 11 februari melden we ons om half negen op het ijs van de Aamse Plas op het industrieterrein in Elst. Al direct bij aankomst valt op, dat in de mooie licht besneeuwde ijsvlakte een rechthoekig stuk van het ijs ontbreekt. Daar staan wat mensen omheen. Iets verderop een paar watervogels die ook wel bij het open deel hadden willen staan. Ze staan een beetje hongerig naar de bevroren vlakte te kijken.

Wij worden weggestuurd: duikset opbouwen, duikkleding aan. Bij terugkomst heeft het decor veel weg van een middeleeuwse hangpartij: diverse lijnen liggen op het ijs klaar. Het schavot ontbreekt, tenzij die twee pallets naast de bijt ervoor doorgaan.

Als brevetkandidaat heb je drie rollen te vervullen: leidend duiker aan de seinlijn, volgend duiker aan de buddylijn en seinmeester. De seinmeester houdt via de seinlijn contact met de leidend duiker. De seintekens zijn in de zwembadles geoefend. Voor de veiligheid is de seinmeester met een borglijn met een vast punt op de kant verbonden. Ik mag als seinmeester beginnen, dus maak ik mezelf eerst aan de borglijn vast met een paalsteek en daarna oefen ik die koop nog maar weer eens met de seinlijn.

IJsduiken3IJsduiken4De duikers komen er na enige tijd enthousiast uit en dan mag ik zelf gaan testen hoe het is. Ik kleed zo snel mogelijk om en trek met hulp van anderen het stabjack aan. Als ik in het water lig blijkt de inflator muurvast te zitten. Bevroren. Gelukkig houden de veiligheidsprocedures ook in dat er een reserveset bij de bijt klaarligt. Met werkende inflator. Met enige vertraging verdwijnen mijn buddy Marien en ik onder water. Onder het ijs is de temperatuur aangenamer dan erop. Het is genieten van de rust, van de bellen die onder het ijs de hoogste plek opzoeken en van de mensen erop. Het duurt me veel te kort, maar ik mag gelukkig nog een keer. Dit keer met Robert. De tweede keer gaat alweer een stuk soepeler. Het genieten is begonnen.

Als ik eruit kom mag ik gelijk gaan omkleden. Die afspraak geldt speciaal en alleen voor mensen in een natpak: die gaan direct na de duik omkleden. Dat kan gelukkig in een verwarmde garage. Daarna weer terug naar het ijs. Na een tijdje weet ik het echt helemaal zeker: boven water is het kouder dan erin. Zelfs met dat lekkere winter¬zonnetje. En dan heb je als natpakker eigenlijk nog geluk ook! De droogpakduikers ziet er allemaal uit als bevroren Michelinmannetjes: de ijspegels hangen aan de pakken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar de onderneming loopt alweer snel tegen het einde, iedereen heeft zijn of haar verplichtingen vervuld. En dan is er koffie. En een hartversterkertje van Jan-Karel. En soep van Els. Kortom: ook de catering is uitstekend verzorgd in huize Teun. Alleen al daarvoor zou je nooit meer anders willen dan ijsduiken!

Dat biedt tevens vertrouwen voor de volgende dag. En inderdaad: die verloopt al net zo gesmeerd als de eerste. Met als klinkend eindresultaat dat zes duikers op 12-2-12 bij Gaviiformes hun ijsduikbrevet hebben behaald en dat twee instructeurs voortaan zelfstandig de koudste NOB-specialty mogen geven. Terecht, want ze hadden alles goed onder controle. Grote klasse!Pierre