Blog

2012: Zeelandweekend

Zeelandweekend 2012: vooral lekker knus!

Na een aantal jaren van grote belangstelling voor het Zeelandweekend valt de opkomst in 2012 erg tegen. Tussen 21 en 24 september blijkt echter, dat het er daarmee niet minder gezellig op hoeft te zijn.

 

Vrijdag

De start wordt in feite altijd gemarkeerd door de aankomst van “de Engelsen”, op vrijdagmiddag. Die aankomst laat dit keer langer op zich wachten doordat er in sommige zaken die zij op hun route naar Den Osse plegen aan te doen, ineens om een winkelpas wordt gevraagd. Dat wordt de volgende keer dus even diep nadenken over de precieze shoppingroute naar de accommodatie.

Nederlanders hoeven doorgaans onderweg geen boot te nemen, dus die kunnen zich variabeler aankomsttijden permitteren. Van die gelegenheid wordt dan ook ruim gebruik gemaakt. Er zijn er, die op vrijdag al vroeg in Zeeland zijn om van tevoren een duikje te kunnen maken, er zijn er die zich voor het avondeten melden en er zijn er ook die nog later of pas op zaterdag arriveren. De laatsten missen de heerlijke pan pasta die op vrijdag met man en macht wordt klaar gestoomd in de “internationale keuken”.

De nachtduik in Den Osse Haven is een ideale start van het Zeelandweekend. Niet te diep, makkelijke instap, helder water en daarmee dus ook goed zicht. Lekker om zo te acclimatiseren! En als je geluk hebt tref je een sepiola, een minuscuul inktvisje dat zich nog wel eens wil laten verleiden om van pure opwinding inkt¬wolkjes te spuiten.

 

Zaterdag

Zeelandweekend1De zaterdag begint een beetje wisselend bewolkt met af en toe een fikse bui. Het Koepeltje staat op het programma, waar het zicht niet echt goed is. Hoe anders is dat later op de dag in het verder van de inlaat verwijderde Dreischor. Het weer is bovendien heel aardig opgeklaard en de zon tovert onderwater een prachtig lichtspel over de mooie begroeiing en de bodem. Genieten!

Zeelandweekend7De zaterdag is traditioneel de dag van de barbecue en als Martin en Hans er achter hebben post gevat begint die al vrij snel te roken en aangenaam te ruiken. Ook de bijlagen uit de eigen keuken die op een tafel binnen zijn uitgestald, zijn goed verzorgd. Het weer is zodanig dat er buiten gegeten kan worden. Menig goed voornemen om te Muur nog te bedwingen voor een nachtduik sneuvelt door de verleiding van een lekker biertje of wijntje.

 

Zondag

Zeelandweekend2Zeelandweekend3De geplande duik op de zondagochtend, ’t Koepeltje, levert enige discussie op naar aanleiding van de ervaring met erg slecht zicht op de vrijdagmiddag. De duik wordt verplaatst naar de stek die het meest dichtbij de accommodatie ligt, de Muur. Dat is op zich een gouden greep, want het zicht is hier veel beter. Sommige fotofanatieke duikers vinden al die helderheid echter zo aangenaam dat ze de maximale standaardduiktijd van een uur ruim overschrijden. Net als de duikleider besluit om zich toch maar vast een beetje zorgen te gaan maken komen ze weer boven water, uiteraard met het meest onschuldige gezicht dat boven water opgezet kan worden.

De duik op de zondagmiddag wordt eveneens verplaatst, nu naar Zoetersbout. Officieel een stromingsduik maar met minder stroming dan bij de Zeelandbrug. De stroming blijkt ook in de praktijk best mee te vallen, hoewel sommigen iets sneller dan gedacht weer terug zijn bij het instappunt. Degenen die na de duik direct terug naar huis willen zijn direct al een stuk op weg geholpen. Dus na de duik worden de eerste handjes al geschud.

 

Maandag

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe maandagochtend begint met het ontbijt voor degenen die het weekend helemaal tot het eind willen meemaken. Daarna is het even aanpoten om de accommodatie op te kunnen leveren. Er is het nodige over, dat deels terug kan naar de winkel en deels zijn weg vindt in een of andere auto. Die auto’s verlaten na een stempel van goedkeuring door de beheerder in konvooi de accommodatie richting Beachclub Perry’s. Want dat houden we er in, was het niet om de koffie, dan toch in elk geval om de appeltaart!

 

Balans

Het Zeelandweekend is vooral knus geweest, de onderlinge betrokkenheid is met zo’n klein aantal maximaal. Maar in financiële zin is het natuurlijk een regelrechte ramp. We zijn er altijd vanuit gegaan dat het Zeelandweekend zichzelf moet kunnen bedruipen. Dat is dit jaar niet gelukt, want daar is een zeker aantal voor nodig en dat minimum hebben we dit jaar niet bereikt.

De vraag is, of dat erg is. Voor de sfeer zeker niet, dat is helder. Financieel wel. We hebben wel vaker eens een tussenjaar meegemaakt, tot dusver echter vooral uitschieters met een hogere opkomst dan gemiddeld. Hopelijk is dit ook zo’n incident en zit het volgende keer weer gezellig vol. Zo nee, dan liggen er toch wel wat vragen. Kan het dan nog wel uit, moet de prijs omhoog, moeten we naar een goedkopere accommodatie op zoek, moeten we het open stellen voor leden van andere verenigingen zoals Gaviiformes dit jaar ook al gedaan heeft? Het is even afwachten wat het wordt. Maar zoveel is duidelijk: een mooie traditie staat op de tocht.Pierre


2012: Zomerduikjes

Wat doe je op een zomerse dinsdagavond?

Inge & Pierre

Voor veel Amphiprionleden en –donateurs (m/v) is dat in elk geval: niet duiken. Van de 38 mensen op de lijst in de mei-Clown hebben we het eerste dozijn de laatste jaren niet of nauwelijks nog gezien. Dat zijn vooral Amphiprionnado’s, onze sympathieke donateurs die de vereniging nog even blijven steunen.
Een tweede dozijn personen is al aardig op weg naar deze status, ware het niet, dat ze nog wel eens een enkele keer bij een ongelukkig toeval in een plas verzeild raken. Waarbij ze mede tot hun eigen verbazing hun duikpak aan blijken te hebben dat enkele jaren geleden nog prima paste, ook om de buik.

 

Duikers (m/v)

Het resterende deel van de vereniging is de actief duikende kern. Hiervan zijn er toch nog redelijk veel op een zwoele dinsdagavond in juli of augustus naar een plas gereden voor een buitenduik, als alternatief voor de indoortrainingen in de overige maanden van het jaar. Zonder dat ze zich bij aankomst op de duikstek eerst aan elkaar hoefden voor te stellen.
Gelukkig konden we sinds de vorige Clown-editie ook vier nieuwkomers in de club verwelkomen, die zich uiteraard wél even moesten voorstellen.
Dat brengt het totaal aantal actieve duikers op een overzichtelijk aantal van 18, onder wie 2 in opleiding.
Maar nu hebben we het alleen over de kwantiteit en daar gaat het op zo’n dinsdagavond echt niet om.

 

Opkomst

Zomer1De opkomst is, zeker tegen het licht van bovenstaande feiten, beslist 100% meegevallen. Dat er maar twee mensen in de Boomgaard duiken is zeker gezien de kwaliteit van de plas nauwelijks voorstelbaar. Te ver? We hebben ook een paar keer met een man (m/v) of negen à tien of nog méér op de duikstek gestaan, onder andere in de Beldert en dat is toch bijna net zo ver. Toegegeven, ook Slijk-Ewijk heeft een paar keer behoorlijk wat duikers aangetrokken, tot zelfs 12! Dat is dichter bij huis. Maar of afstand nou echt het probleem is? Voor sommigen misschien wel. Hoe dan ook: gemiddeld komen we over die negen dinsdagavonden in twee maanden tijd op een man of acht. Lang niet gek.

 

Waar?

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAEerst iets over de duikstekken.
Op de duikdinsdagen is Slijk-Ewijk vier keer bezocht. De plas ligt er weer erg goed bij, dit jaar. Het zicht is doorgaans goed en de begroeiing prachtig. En er is heel wat te zien. De Beldert (10 juli) is natuurlijk ook altijd de moeite van de reis waard en… hetzelfde geldt voor de Boomgaard (7 augustus). Toch? Wat ons betreft zijn dat de toppers.
De Gouden Ham valt op17 juli tegen qua zicht op een diepte vanaf 4m, mogelijk ten gevolge van opgekweld grondwater. In de Groene Heuvels (24 juli) hebben we in de week gedoken waarin het bericht kwam van de zwemmers¬¬jeuk. Gelukkig heeft niemand er iets aan overgehouden.
De laatste avond (31 juli) is gereserveerd voor de Bemmelse Waard. Het zicht is daar zodanig dat de meesten geen paling te zien krijgen. Gelukkig heeft een buddytrio er een aantal kunnen waarnemen, waarmee het bewijs geleverd is dat ze er toch echt zijn. Samen met een boel baarzen, voorns en wat zich heeft weten schuil te houden voor de duikers. Als deze het water uitkomen brandt gezellig de vuurkorf en wordt er een pilsje open getrokken.

 

Wat?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEen pilsje? Da’s apart! De meeste mensen komen gewoon voor een ontspannen duik op zo’n dinsdag¬avond, met een gezellig kopje koffie of thee na afloop. Toch is er méér gebeurd. Zo zijn er ook nog enkele duiken aan opleidingen besteed. En er is zelfs een heuse introductie geweest. Commerciële duikscholen doen dat wel vaker, een introductie in het buitenwater, wij zijn daar nogal terughoudend in. Maar het heeft tot een buitengewone ervaring geleid voor onze introducé die er naar eigen zeggen onder begeleiding van Martin een heel bijzondere avond aan heeft beleefd. Dit is dus zeker voor herhaling vatbaar!!!

Conclusie:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERADe dinsdagavondduiken pakken doorgaans bijzonder goed uit en de opkomst is, zeker in verhouding tot het actief duikende deel van Amphiprion, hartstikke goed. Wel moet de begintijd variabel: half negen kan begin juli goed maar dit is in de tweede helft van augustus al een nachtduik. En dat combineert niet zo lekker met eensters-opleidingen.
Wat ons betreft maken we er volgend jaar weer zo’n mooie serie van.Pierre


2012: Paasduik

Een goed begin….

Tweede Paasdag lijkt inmiddels uit te groeien tot nationale openingsdag van het duikseizoen. Want Duikteam Amphiprion is op die dag niet de enige club onder het afdak van het desolate Paviljoen Het Buitenhuis op de Groene Heuvels. Het is er vol! De evenementencommissie slaagt er desondanks in om een leuk privéplekje voor onze duikteamleden te vinden.

Ingrid opent na de koffie en de thee het duikseizoen met een kort woordje en komt meteen ter zake: “wie wil er duiken?” Huh? Geen zoektocht naar eieren, dit jaar? Geen onderwaterparcours af te leggen? Zelfs niet de opdracht om de achtergebleven spullen van vorig jaar nog maar even boven water te halen?

Maar we zijn er natuurlijk ook om te duiken! Peter G. maakt van de nood een deugd: hij werpt zich bij gebrek aan perslucht op als vervangend duikleider voor Johannes. De buddyparen worden ingedeeld en dan kunnen de duikfanaten te water. Ongeveer de helft van de aanwezigen mag zich tot deze groep rekenen. Tien graden is het water al in de bovenste lagen, maar vanaf vier meter zakt de temperatuur terug tot een graad of zes.

Die andere helft doet met de kledingkeuze zijn of haar uiterste best om uit te beelden dat duiken beslist niet tot de opties behoort. Er worden meer mutsen gedragen dan bij een gemiddelde ijsduik. En alsof dat nog niet genoeg is gaat daar bij deze of gene ook nog een capuchon overheen.

Het weer is inderdaad niet om over naar huis te schrijven. Niet echt koud, zeker wel nat. Toch staan we lekker droog. Dat geldt uiteraard niet voor de inwendige mens, want de EC heeft weer enorm uitgehaald met koffie, thee, chocomel, soep, broodjes met diverse belegvarianten en natuurlijk de traditionele paaseieren en –eitjes. Dus hoeft niemand iets tekort te komen.

Een goede opkomst, prima sfeertje, uitstekende organisatie: als de opening tekenend is voor wat ons komend seizoen nog te wachten staat, dan gaan we een puik buitenseizoen tegemoet. EC, bedankt. We hopen voor jullie dat de opkomst het hele seizoen in deze orde van grootte blijft!image015


2012: Egypte

Egypte: om door een o-ringetje te halen

Pierre Puts

 

Het vertrek

Als je een vertrektijd van half vier afspreekt, dan bedoel je daar niet vaak half vier ’s nachts mee. Maar als je in Düsseldorf een vliegtuig richting Egypte moet halen, dan kan dat zomaar het geval zijn. Dus ben je voor dag en dauw in de weer, want de rits van je koffer kan pas definitief dicht als de tandenborstel erin zit.

Anderhalf later heb je uitzicht op een groot veld geparkeerd blik. Alles ziet er even somber uit, op één bus na die de feestverlichting aan heeft. Gelukkig kun je je nog voor de geest halen waar je je mobieltje voor het laatst gezien hebt, voor je eerste internationale telefoontje. Even later kom je een shuttlebus tegen met een eenzame passagier, op weg naar zijn bus om de verlichting te doven die in principe ook vanzelf wel was uitgegaan in de loop van de week.

Gelukkig zijn we met zijn achten op tijd herenigd in de vertrekhal en het inchecken verloopt verder voorspoedig, zelfs met de extra sportbagage. Ook de vlucht verloopt soepel zodat we om twee uur Egyptische tijd in een aankomsthal tussen een massa mensen staan. Het is de hoogste tijd om het warm te krijgen. Van een voorspoedig verloop is in die hal verder niet zoveel meer te merken want het duurt dan nog uren voor we buiten bij onze transferbus zijn.

 

De aankomst

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERAOns hotel ligt verder naar het zuiden dan gedacht, de bus houdt maar niet op met verder rijden. Onderweg vallen enkele dingen op. Op de eerste plaats enorme bouwplaatsen waar helemaal niet meer gewerkt wordt, zodat ze zelfs iets weg hebben van wat je op tv aan oorlogsbeelden voorgeschoteld krijgt. In schril contrast daarmee staan de kleine groepjes woningen van de Egyptenaren. Voor zover je het tenminste woningen kunt noemen, het zijn meer hutten waarbij allerlei bouwmaterialen zijn gebruikt. We gaan duidelijk dieper Afrika in. Je vraagt je af waar de mensen van kunnen leven, waar de kinderen naar school gaan. Want verder zie je alleen veel woestijn met bergen, stenen en zand. Alleen waar toeristen verblijven staan palmbomen en kleurrijke bloemen binnen de omheining.

Doorgegaard komen we aan in de drukke receptie van ons hotel Wadi Lahmy Azur. Als alle groepen met een snellere transferbus dan wij zijn ingecheckt en ook wij de nodige formulieren hebben ingevuld horen we waar onze kamers zijn. Die gaan we dus maar snel opzoeken om een klein beetje op te frissen want het wordt tijd om het buffet aan te doen. Gelukkig, dat ziet er goed uit. Die buffetvorm komen we na een goede nachtrust ook weer voor het ontbijt tegen.

Egypte3En daarna naar de duikshop van Orca Divers waar het zoveelste formulier moet worden ingevuld. Gewone of verrijkte lucht, din of int? Iedereen krijgt een kratje en er wordt lood uitgedeeld. Een bootduik kan vandaag niet meer want dat moet van tevoren doorgegeven worden. Nou ja, het is ook wel goed om lekker relaxt op het huisrif van Wadi Lahmy te starten. Maar huisrif wil niet zeggen dat er niet gereisd hoeft te worden. Dus worden de kratjes in een pick-up geladen en de passagiers nemen plaats op de achterbank van een vrachtwagen. Die achterbanken zijn niet in de cabine gemonteerd want daarin past alleen maar een rij voorstoelen, maar in de achterbak in de lengte¬richting, zodat er zoveel mogelijk duikers op de achterbank kunnen.

 

Thuis- en uitduiken

Egypte1OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet is niet ver rijden: het blijkt een dicht-bij-huisrif. In een open ruimte maken we onze spullen in orde voor twee duiken. Bij gebrek aan een steiger worden we met een zodiac naast het rif gevaren. Helaas hebben sommigen wat materiaalpech: met inflators, loodpockets en vooral met de o-ringen en inserts van Orca Divers. Van problemen van de laatste soort zijn we de hele week niet meer verlost geraakt.

Gelukkig beheerst iedereen de techniek van de koprol achterover. Het rif is wel fantastisch! Het koraal is bijzonder levendig en kleurrijk. Veel vis en ook veel grotere exemplaren. Ook wordt een grote zeeschildpad gespot. Die zie je in Nederland toch zeer zelden van dit formaat.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls we weer terug op het resort zijn blijken we te laat om nog een bootduik voor de volgende dag af te kunnen spreken. Dus wordt het de tweede dag ook huisrif. Op zich niet erg, want het is er mooi genoeg voor. We spreken dan maar direct voor de drie dagen daarna bootduiken af, zodat we de laatste dag ook lekker rustig dichtbij huis kunnen blijven. Maar helaas blijken de drie bootduikdagen qua wind redelijk heftig. Dat levert een scheiding van de geslachten op, want de dames zijn erg gevoelig voor wat de wind met de golven doet en die besluiten af te haken. Dames en zeebenen gaan net zo min samen als matrozen en hoge hakken.

Egypte2Dus voor de dames geen Abu Galawa Kebir, El Bohar Kebir of Siyul. Stuk voor stuk prachtige duikstekken, enorm veel te zien. Bij Abu Galawa Kebir ligt een gaaf wrak dat voor een deel al mooi begroeid is. Omdat het in een hoek van 45 graden tegen het rif aan ligt kun je er zelfs onderdoor duiken. De witpuntrifhaai laat zich bij El Bohar Kebir pas zien als we weer voor de decostop onder de boot hangen en dan ook nog eens zo’n 40 meter onder ons. Siyul is in feite een eiland met een rif er omheen. Daar wordt een immense reuzenmurene gespot. De wind is trouwens de derde bootduikdag veel minder sterk dan verwacht, maar de flexibiliteit om de afgemelde dames alsnog mee aan boord te krijgen is er niet. Jammer.

De dames hebben deze drie dagen gedoken op het huisrif en bij Abu Ghusun. Deze laatste stek bezoeken we de laatste dag weer gezellig met zijn allen, voor een paar kantduiken. Ook dit verder-van-huisrif blijkt weer een geweldige duikstek. De eerste duik is naar een wrak dat daar in tweeën gebroken op de bodem ligt. De tweede duik wordt voor het schitterende kleurrijke rif zelf gereserveerd.
Veel te kort!
En dan zit het er weer op. ‘Last in – first out’ werkt in Egypte niet, want we zijn zo ongeveer de laatste groep die opgehaald wordt voor de transfer naar het vliegveld. Bovendien moet de chauffeur onderweg nog de nodige bekenden begroeten. We komen zo laat aan, dat we al omgeroepen zijn. We mogen langs de rijen wachtende mensen doorlopen. Doorlopen in Egypte is voor iedereen een nieuwe ervaring, vreemd maar zeker niet onaangenaam! Voor we het goed en wel beseffen zitten we weer in de lucht op weg naar huis.

Terugkijkend waren wind, temperatuur en contacten met het personeel en andere Egyptenaren de grote verschillen met eerdere vakanties. Op de koude wind was niemand van ons goed voorbereid, het was af en toe gewoon onaangenaam. Naast duikers waren veel kite-surfers in het resort aanwezig en die waren wél op de weersomstandigheden gekleed. De enigen van ons die vaak contact met de Egyptenaren hebben gehad, waren Robert en Ingrid. Zij hadden de hoofdprijs gewonnen op het gebied van kwaliteit van de kamer. Als je de kraan open draaide begon ook de riolering enthousiast water te geven en meer van dat soort dingen. Dat gaf wel enkele keren aanleiding tot een goed gesprek. Ook hebben we dit jaar geen plaatsje in de buurt bezocht, zoals de afgelopen vakanties gebruikelijk was. Maar het meest opvallend was toch wel het gebruik van stalen en aluminium flessen naast elkaar en dus gedoe met lood bij de duikschool. De inflexibiliteit met de bootduiken. En het gehannes met die inserts….. Het was een vakantie om door een o-ringetje te halen.


2012: IJsduiken

‘Live’ over ijsduiken
OLYMPUS DIGITAL CAMERAEr gaat wel eens een jaartje voorbij, dat het niet mogelijk is. Maar in 2012, op het moment dat iedereen denkt dat de winter alweer achter de rug is, dan kan het ineens alsnog. IJsduiken.
Of erover praten. Het vriest nog nauwelijks, of Lara en Louis, ijsduikers, krijgen de kans van Omroep Gelderland om aan te schuiven aan de knusse tafel van Hallo!?. Hallo!? is een ‘live’ talkshow van TV Gelderland op de vrijdagavond, gepresenteerd door Irene ten Voorde en Rob Kleijs. Op vrijdag 3 februari wordt het opgenomen – en, want het is live, uitgezonden.

En die life talk, dat doen ze goed. Alle aspecten van het ijsduiken komen wel zo’n beetje aan bod. De stilte onder water, de helderheid, de luchtbellen tegen de onderkant van het ijs, het feit dat je ervoor moet oefenen, de veiligheid… Louis heeft nog wat duikattributen meegenomen waarvan het droogpak ook echt de aandacht krijgt. Hij legt uit dat het gedragen wordt met thermo-kleding eronder, dat het water dan alleen je gezicht raakt en dat je het dan toch echt wel een half uurtje onder water kunt uithouden. Last van kou? Niet echt.

De andere tafelgasten in de lekkere warme studio kopen dat verhaal helaas niet. Die noemen zich “ontzettende koukleumen” en moeten er niet aan denken dat ze na afloop van de uitzending weer naar buiten de vrieskou in moeten, laat staan dat ze onder water zouden moeten.
Onze Amphiprion ambassadeurs geven flink tegenwind dat het onder water minder koud is dan erboven, dat ze daarom zelfs wel eens naar boven zijn gehaald, maar het enige wat blijft hangen is dat het onder water niet waait.

Al met al toch een meer dan uitstekende PR-actie. Daar zouden we er in feite meer van moeten hebben. Misschien moesten we de presentatoren in de zomer maar eens een introduik gaan aanbieden….

Over life gesproken!?
Twee dagen vóór de uitzending rolt bij enkele duikteamleden van Amphiprion een mail in de bus van Gaviiformes instructeur Hans Ellenbroek. Hans herinnert de geadresseerden aan het feit, dat ze in 2010 keurig de theorie en de zwembadlessen van de ijsduik specialty hebben gedaan, maar dat de praktijklessen destijds niet door zijn gegaan wegens invallende dooi. En er is ijs in aantocht, de vooruitzichten zijn uitstekend. Daarom is door Hans samen met Willem-Jan van Ooijen en IT’er Teun Schoemaker met spoed een programma in elkaar geknutseld om de specialty alsnog af te kunnen ronden. Wel even snel reageren en in actie komen, want gelijk in het weekend worden de theorie- en de zwembadles herhaald. Praktijk een week later.

OLYMPUS DIGITAL CAMERASoms is het goed, dat je geen tijd hebt om na te denken. Dus tekenen Robert en ik in om de specialty af te ronden. Verder zijn er vier kandidaten van Gaviiformes. De theorie en zwembadles verlopen zoals gewenst en dan is het een week wachten op de ijskoude praktijk. Dit keer verloopt de wachttijd beter dan bij de vorige poging, want het ijs blijft liggen.

Op zaterdagochtend 11 februari melden we ons om half negen op het ijs van de Aamse Plas op het industrieterrein in Elst. Al direct bij aankomst valt op, dat in de mooie licht besneeuwde ijsvlakte een rechthoekig stuk van het ijs ontbreekt. Daar staan wat mensen omheen. Iets verderop een paar watervogels die ook wel bij het open deel hadden willen staan. Ze staan een beetje hongerig naar de bevroren vlakte te kijken.

Wij worden weggestuurd: duikset opbouwen, duikkleding aan. Bij terugkomst heeft het decor veel weg van een middeleeuwse hangpartij: diverse lijnen liggen op het ijs klaar. Het schavot ontbreekt, tenzij die twee pallets naast de bijt ervoor doorgaan.

Als brevetkandidaat heb je drie rollen te vervullen: leidend duiker aan de seinlijn, volgend duiker aan de buddylijn en seinmeester. De seinmeester houdt via de seinlijn contact met de leidend duiker. De seintekens zijn in de zwembadles geoefend. Voor de veiligheid is de seinmeester met een borglijn met een vast punt op de kant verbonden. Ik mag als seinmeester beginnen, dus maak ik mezelf eerst aan de borglijn vast met een paalsteek en daarna oefen ik die koop nog maar weer eens met de seinlijn.

IJsduiken3IJsduiken4De duikers komen er na enige tijd enthousiast uit en dan mag ik zelf gaan testen hoe het is. Ik kleed zo snel mogelijk om en trek met hulp van anderen het stabjack aan. Als ik in het water lig blijkt de inflator muurvast te zitten. Bevroren. Gelukkig houden de veiligheidsprocedures ook in dat er een reserveset bij de bijt klaarligt. Met werkende inflator. Met enige vertraging verdwijnen mijn buddy Marien en ik onder water. Onder het ijs is de temperatuur aangenamer dan erop. Het is genieten van de rust, van de bellen die onder het ijs de hoogste plek opzoeken en van de mensen erop. Het duurt me veel te kort, maar ik mag gelukkig nog een keer. Dit keer met Robert. De tweede keer gaat alweer een stuk soepeler. Het genieten is begonnen.

Als ik eruit kom mag ik gelijk gaan omkleden. Die afspraak geldt speciaal en alleen voor mensen in een natpak: die gaan direct na de duik omkleden. Dat kan gelukkig in een verwarmde garage. Daarna weer terug naar het ijs. Na een tijdje weet ik het echt helemaal zeker: boven water is het kouder dan erin. Zelfs met dat lekkere winter¬zonnetje. En dan heb je als natpakker eigenlijk nog geluk ook! De droogpakduikers ziet er allemaal uit als bevroren Michelinmannetjes: de ijspegels hangen aan de pakken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar de onderneming loopt alweer snel tegen het einde, iedereen heeft zijn of haar verplichtingen vervuld. En dan is er koffie. En een hartversterkertje van Jan-Karel. En soep van Els. Kortom: ook de catering is uitstekend verzorgd in huize Teun. Alleen al daarvoor zou je nooit meer anders willen dan ijsduiken!

Dat biedt tevens vertrouwen voor de volgende dag. En inderdaad: die verloopt al net zo gesmeerd als de eerste. Met als klinkend eindresultaat dat zes duikers op 12-2-12 bij Gaviiformes hun ijsduikbrevet hebben behaald en dat twee instructeurs voortaan zelfstandig de koudste NOB-specialty mogen geven. Terecht, want ze hadden alles goed onder controle. Grote klasse!Pierre