Blog

2011: Sluitingsduik

Pierre Puts

Foto’s: Robert Rietveld

Sluitingsduik 2011-1Wat is dat toch met een seizoenssluiting? We zijn duikerds met zijn allen, het seizoen gaat op slot en eigenlijk zouden we de afsluitende bijeenkomst dus in een chronische grafstemming of op zijn minst met gepaste ingetogenheid moeten bezoeken. Duikpakken zijn doorgaans zwart, dus dat past uitstekend in dat beeld. Een 7 mm latex of neopreen stropdas zou de mannen nog iets gepaster afkleden, de dames zouden kunnen volstaan met doorgelopen make-up rond hun betraande ogen.
Maar van droefenis alom is er allerminst sprake op zondag 6 november. Het weer werkt in elk geval al goed mee aan een indrukwekkende opkomst, dat is het eerste winstpunt. De evenementen­commissie is op basis van de recente ervaringen hoogst verbaasd over de vrolijk stemmende opkomst. Maar daar hebben de leden van deze commissie natuurlijk zelf hard aan meegewerkt, want alles blijkt weer prima voor elkaar als iedereen op de slotdag arriveert. En als die inzet dan ook echt beloond wordt met een verrassend grote deelname, dan stemt dat uiteraard tot EC-tevredenheid.

De zon ontbreekt weliswaar en er waait een fris windje over het water van de Groene Heuvels, maar daar staat tegenover dat het weer dit najaar lang goed is gebleven. Het water is op die afsluitende dag dus nog altijd zeer aangenaam van temperatuur.

De uitstekende temperatuur boven en onder water heeft een positief effect op de animo om een duik te maken. Lara zorgt als duikleider (ja, ja, dat heet tegenwoordig anders) voor een spannende duikindeling voor onze buddy­parenclub. Het evenement groeit zo zelfs uit tot een heus duikevenement! Dat is wel eens anders geweest bij een seizoensopening of –sluiting. Een eerste aanzet van een (neus)verkoudheid die te belemmerend dreigt te zijn voor een ontspannen duik levert bovendien een snorkelpaar op, terwijl we toch mijlenver van het eerst­volgende koraalrif verwijderd zijn.

Hoewel, onder water zit op één plek wel erg veel vis dicht bij elkaar. Daar moeten we hier in Nederland echter wel een kooi voor in het water installeren. Vissen trekken zich daar, uiteraard geheel vrijwillig, in terug om te ontsnappen aan de duikersstress in het weekend. Duikers die de kooi bezoeken maken een goede keuze, elders in de plas is er minder leven te bespeuren.

Sluitingsduik 2011-3Sluitingsduik 2011-2Deze mensen hebben sinds kort het redden-brevet op zak. Is dat wat ze op deze slotdag zo goed vasthouden?
Peggy heeft een duik in het vooruitzicht. Nog even de allerlaatste uitrustingsstukken op de juiste plek installeren en dan kan-ie!

De ‘erwtensoep’ van de slotdag slaat in elk geval niet terug op het zicht onder water, want dat is erg goed. Nee, dit groene warme goedje is life aanwezig op de ‘koffietafel’ na afloop van de duik, inclusief luxe bijlagen als roggebrood met spek of kaas. En dat smaakt allemaal even uitstekend!

Je zou je nog af kunnen vragen of het evenement in zo’n mooi jaar niet iets te vroeg komt? Maar de EC had de datum niet beter kunnen kiezen, want in de week na het evenement kukelt de temperatuur fors naar beneden. Precies op tijd dus, hoe krijgen ze het zo uitgekiend, het seizoen is prima afgesloten.

 


2011: Engeland

England-1Relatief veel animo voor het Engeland weekend, dit jaar. Op vrijdag 1 juli is een boot geboekt voor de overtocht van 13 personen die over een half dozijn auto’s zijn verdeeld. Het wordt een onvergetelijke ontmoeting tussen Amphiprion en de Rother Diving Club.

England-2Vrijdag

De afgesproken ontmoetingsplek is de zonnige parkeerplaats in de haven van Duinkerken waar iedereen tijdig arriveert. De overtocht verloopt voorspoedig, dus even later rijdt iedereen aan de andere kant van Het Kanaal aan de andere kant van de weg.

De eerste bestemming is Holborough Lakes in Snodland, Kent. De Rother Divers staan daar al klaar om ons hartelijk te begroeten. Ook hebben ze het water in het meer vast stevig doorgeroerd bij de nodige oefeningen met duikers in opleiding. Toch is het zicht er niet eens zo héél slecht op geworden in de voormalige kalkgroeve. Er is een parcours uitgezet dat met touwen gevolgd kan worden. Banden, wrakken van auto’s en boten, oefenplatforms, kooien en een beeldengroep zijn op deze manier aan elkaar geknoopt. Na de duik rijdt iedereen achter zijn of haar gastheer in een strak tempo naar Bexhill on Sea. Als alle Amphiprianen bij het gastgezin geïnstalleerd en opgefrist zijn heeft Mike een enorme pan pasta klaarstaan voor alle hongerige magen.England-3

Zaterdag

 

England-5

Zaterdag is dan de eerste echte duikdag. Er is een boot gecharterd met een compressor aan boord en een luxe lift om de duiker na de duik uit het water te tillen. De buddyindeling wordt bekend gemaakt, maar die wordt door de praktijk ingehaald. Ian Stockdale scheurt bij het omkleden een droogpak-seal. De schipper gaat acuut met plakspullen aan de slag en krijgt het weer helemaal voor elkaar. Bij Pierre die als derde man van een buddytrio te water moet, gaat het op het laatste moment mis: er blijft een onderdeel van de uitrusting haken. Maar als twee mensen aan boord achterblijven en de schade is te verhelpen, dan krijg je automatisch toch weer een buddypaar. Dus gaan Ian en Pierre als laatsten van boord en kunnen uiteindelijk toch een relaxte duik in hun logboek noteren. Inge is al voor het te water gaan zeeziek en dat wordt er met de duik niet beter op. Zij houdt het duiken voor gezien. Uiteindelijk blijkt dat alle pech voor het hele weekend direct bij de eerste duik is opgebruikt. Gelukkig maar, als het dan toch moet (misschien moet je wel niet met zijn dertienen reizen?), dan is het goed om het allemaal maar gelijk gehad te hebben. Wat op de bodem wordt opgezocht, heeft sowieso ooit een beetje méér pech gehad. Want zonder pech word je als boot niet zomaar een wrak. England-6Achtereenvolgens bezoeken we de restanten van de James Groves, de Broderick en op zondag van de Oceana en de Roecliff. Van het ene wrak is iets meer over dan van het andere maar één ding hebben ze gemeen: overal zijn enorme scholen vis te zien. De stroming is in het ene geval ook wat sterker dan de andere, maar dan biedt het wrak nog beschutting. Het zicht onder water is goed, het weer in wezen ook. Helaas neemt de bewolking na de eerste duik op zaterdag toe en dat maakt het aan boord wel wat frisjes richting de middagstek en daarna. In Engeland gebruikelijker dan in Nederland: souvenirs meenemen. Maar er wordt nooit méér meegenomen dan voor eigen gebruik, bezweert de kapiteins-vrouw. Een platvis maakt tijdens de middagduik op een door¬dringende manier kennis met een duikmes van Ian en een krab en een kreeft verdwijnen zonder verdere uitleg over de barbecue van die avond in een net. Dat neemt niet weg dat ze ’s avonds op expliciete uitnodiging van Tony van de partij zijn. De BBQ is verder uitstekend geregeld en naderhand wordt deze nog wat opgestookt om als kampvuur te dienen. Want fris is het wel.

England-8

Engeland was in één woord fantastisch.

England-9Nu kan ik natuurlijk al stoppen, maar het is wel zo leuk om er iets méér over te vertellen.
De eerste ochtend na aankomst, kwam de geur van gebakken eieren met spek de slaapkamer binnen sijpelen. Het huis van Mike was niet alleen gehorig, maar ook de geuren drongen overal doorheen. Nu was dat niet zo heel erg, want voor een lekker ontbijt sta je natuurlijk wel op. Het was een heerlijk uitgebreid Engels ontbijt. Als ik er nog aan denk, ga ik morgen terug voor nog een ontbijt.

Het weer was geweldig, dus al de vooroordelen over slecht weer in Engeland, golden in ieder geval niet voor ons.

Samen met Michel en Bertine, zijn we met de auto op stap gegaan. We kwamen aan het strand van Bexhill terecht waar op dat moment een internationale markt was. Alle lekkernijen negerend gingen we natuurlijk op jacht naar de traditionele fish and chips. Wat hadden we spijt, zeg. De vis was zo vet, daar konden we alle mensen die lagen te zonnen mee insmeren. En de friet? Slappe hap. Na een paar happen, hadden we zelfs geen zin meer in de andere lekkernijen. Alle vier hebben we daar de hele dag last van gehad. Daarna zijn we naar het beroemde “Beachy Head” gereden. Een echt aanradertje. Prachtige krijtrotsen en een geweldig uitzicht. “Beachy Head” is te bewonderen in één van de James Bond films. Er zijn voor veel geld, diverse auto’s het ravijn in gedonderd voor die ene perfecte shot.

Na lekker op een terrasje te hebben gezeten, gingen we weer richting Mike waar alle anderen zich verzamelden voor de bekende BBQ. De gigantische door Tony gevangen krab werd de pan in geplonst en kwam er niet meer levend uit.

Het was natuurlijk een beregezellige avond met de nodige neuten en daarna naar bed om ook nog van de volgende dag te genieten.

Zondag

Zondagochtend staat de zon hoog aan de hemel, het wordt een beste dag. Het duurt even voor de stroming rond het eerste wrak voldoende tot rust komt om er te duiken. Als de boot gestopt is met rondjes varen gaat iedereen te water. Na de probleemloze duik moet de boot een behoorlijk eind tuffen om het vierde en laatste wrak te bereiken. Maar met zo’n heerlijk zonnetje is dat totaal geen punt, dus ook hier onbezorgde afdalingen en opstijgingen. Wel een lange thuisreis voor de boeg. In de haven moet alles van boord, want het zit er weer op. De niet-duikers onder ons brengen op zondag een bezoek aan Hastings waar uiteraard het plaatselijke spoortje naar boven wordt uitgeprobeerd. Mike komt oorspronkelijk uit Hastings, dus die wil graag enige uitleg geven bij deze thuiswedstrijd, met name als het de reddingsmaatschappij betreft waar hij ooit deel van uitgemaakt heeft. Op het zondagmenu staat chinees. De Engelse chinees smaakt wat anders dan de Nederlandse, maar de overeenkomst is toch bijzonder smakelijk. Er ontstaat andermaal een kampvuur in de bbq waar het overtollige hout van vrienden en buren aan opgeofferd wordt.

England-10

Maandag

Op maandagochtend na het ontbijt is Mike’s weer het verzamelpunt. Het huis ziet er al goed en opgeruimd uit. Eigenlijk zou er iemand van een of andere organisatie langs moeten komen om te controleren of er wel goed genoeg gepoetst en geveegd is, grapt Mike. Maar die overeenkomst met het gebeuren in Zeeland is er niet en we mogen zonder vorm van eindcontrole vertrekken richting boot. Zuidoost-Engeland is een vriendelijk landschap met superaardige mensen. Dat geldt in het bijzonder voor onze gastgezinnen. Die hebben zich van een meer dan voortreffelijke kant laten zien. Fantastisch, om op deze manier weer verder te kunnen bouwen aan onze vriendschapsband die teruggaat tot 1992. Ook dit is weer een ontmoeting geworden om nog vaak aan terug te denken

 


2011: Openingsduik

Marco Thio

In de regel worden we niet zo verwend met het weer tijdens de opening van het buitenduikseizoen. Meestal is de chocomel lekker warm en verzamelt iedereen zich rondom de warme soep onder de tent. Om over het omkleden in de kou en/of regen maar niet te spreken!

Dit jaar is het toch allemaal anders. Er staan volle waterflessen klaar voor de dorst en de chocomel is dit jaar, jawel, koud. De zon is al vrij krachtig en menig badgast heeft al een jaloerse blik geworpen op de chocolade eieren die klaar liggen voor de leden. Maar geen paaseieren…

Opening-1Na de aankomst van de aangemelde leden en korte, heldere toespraken van Ingrid en van duikleider Hans is het woord aan Ivo om uit te leggen wat er allemaal te zien is. Het zicht schijnt prima te zijn en het water niet te koud.

Opening-2Als slot blijkt onze EC door de paashaas benaderd te zijn om mee te helpen met het zoeken naar zijn verloren eieren. Het arme diertje is van zijn mand met eieren beroofd die enkel door het oplossen van een rebus kan worden gevonden. Geen probleem zou je denken, maar de rebussen staan onder water, gemarkeerd door 3 boeien…. en… heb je al eens een (paas)haas zien zwemmen? Al snel maken velen zich klaar om het arme beestje te helpen. Puzzelen onder water, dat is nieuw!

Omkleden is met het geweldige weer voor de afwisseling eens geen marteling. Wel blijkt uit de verrassende controle op duikbrevet en medische keuring dat menig duiker zich… uuuhh… beter kan voorbereiden.

Eenmaal in het water blijkt dat Amphiprioten goed kunnen navigeren, er zijn veel bubbels bij de boeien te zien (over het zicht ter plekke was menig duiker minder “enthousiast”)!

Opening-3En puzzel en kunnen we blijkbaar ook, want de rebus was zo opgelost! De mand met inhoud was snel gevonden! Dat in de Groene Heuvels nog meer te zien is dan alleen raadsels blijkt wel uit ooggetuige verslagen over menig snoekbaars! En het was voor Tim de eerste keer in het buitenwater!

De kop is eraf, het seizoen is begonnen. Dit jaar gaan er ook weer talloze trainingen van start en ook de clubduik plus zal niet ontbreken!

Tot aan de waterkant!