Blog

2010: Seizoensluiting

Pierre Puts

Prima sleutel gevonden voor seizoenssluiting

Overdekt

De algehele mislukking van Paviljoen Het Buitenhuis op Groene Heuvels C heeft toch nog wel zo zijn voordelen. Gratis droge staanplaatsen voor duikers die hun seizoen willen afsluiten bijvoorbeeld. Een windstil hoekje van het onderkomen onderkomen wordt door de vroeg aanwezige evenementen-commissie geclaimd voor het afsluitende evenement, de club partytent kan in de verpakking blijven.

Deelname

Op de laatste officiële buitenduik van het jaar sluit zowaar nog een nieuw gezicht bij de club aan, Leonie. Met een redelijk vers duikbrevet op zak wil ze haar duikervaring nog enigszins uitbouwen. Kennelijk heeft ze daarbij gekozen voor de harde leerweg, om dat nog te willen doen bij een watertemperatuur van rond de elf graden.
Michel probeert ook nog enige duikervaring aan zijn eensters opleiding toe te voegen, maar wordt daarbij gehinderd door klaarproblemen. Die poging valt eigenlijk een beetje in het water.
Hans en Eelco komen van de duik terug met enthousiaste verhalen over de kooi, die vol vis blijkt te zitten. Die kooi is best wel een boeiend project. De begroeiing is in dit ongerepte stukje Groene Heuvels het hele jaar door veel frisser en weelderiger dan in de omgeving. In dit beschermde stukje geen sporen van spartelingen van beginnende duikers en hun oefenmeesters. Met name als het water in het najaar kouder wordt zoeken ook veel vissen in de kooi hun toevlucht op de drukkere duikdagen in de weekends. Achter de vrijwillige tralies weten ze zich veilig. ’s Nachts is de kooi zo goed als leeg, de vissen bivakkeren dan op de grond in de directe omgeving. Althans, dat is enige tijd later bij gelegenheid van een naseizoense nachtduik vastgesteld. Vissen lijken dus toch te reageren op het aantal duikers… eigenlijk zou elke duikplas zijn eigen kooi moeten hebben…. Toch?

Pure luxe

Als de duikers uit het water zijn en hun gebruikelijke kleding weer dragen worden ze door de evenementen¬commissie riant in de watten gelegd. Buiten de gebruikelijke warme chocomel, thee en koffie is er gezorgd voor erwtensoep met roggebrood en spek, diverse koeken en snoep. Dat is geen clubduik plus meer, maar een clubduik plusplus.
Leonie maakt het allemaal voor het eerst mee en ze besluit dan ook acuut dat ze lid wil worden. Had iemand haar misschien moeten vertellen dat het er zo niet elke week aan toegaat? Ach, wat maakt het ook uit. Het seizoen is nu toch gesloten.


2010: Zeelandweekend

Pierre Puts

Animo

Het heeft er lange tijd somber uitgezien wat de deelname aan ons Zeeland-weekend betreft. En dat niet alleen afgezet tegen 2009, wat in dit opzicht natuurlijk een absoluut topjaar is geweest. Uiteindelijk is de inschrijving dit jaar gewoon later op gang gekomen en is het deelnemersaantal toch nog reuze meegevallen.
Al moet hier bij vermeld worden dat dit wel voor een groot deel aan de opkomst uit onze overzeeuwse gebiedsdelen toe te schrijven is. Want er zijn maar liefst 15 Engelsen op ons jaarlijkse duikfestijn afgekomen, veel meer dan we de laatste jaren gewend zijn! Daarbij blijft de Nederlandse animo dit keer toch echt achter. Zo houdt dat elkaar van jaar tot jaar een beetje in evenwicht. De sfeer is er niet minder om.

Vroegstarters

macaroniDegenen die al op vrijdagmiddag aan het weekend kunnen beginnen hebben geluk: het is dan prachtig, rustig weer. De vóórprogramma-duikers worden bovendien beloond met een uitstekend zicht: zij hebben hun eerste winst al binnen.
Het traditionele ieder-voor-zich afhaalfrietje wordt dit jaar vervangen door een grote pan heerlijke macaroni waar we met zijn allen eens goed voor gaan zitten. Buiten het feit dat dit gewoon een stuk smakelijker weghapt geeft het ook meer het idee dat het al bij het weekend hoort. Alsof het weekend eerder begint.
In de tussentijd wordt het weer helaas onstuimig. Als het officiële duik-programma van start gaat met de vrijdagavond-nachtduik moeten de duikers zich in een straffe tegenwind over de Muur heen ploeteren. Zo’n halve storm heeft uiteraard effect op het zicht, met name in de bovenste lagen. Iets dieper valt het gelukkig nog allemaal mee. De gevoelstemperatuur met omkleden na de duik is echter weinig bemoedigend.

Stabilizer

StabalizerBij de briefing op zaterdagochtend licht Oscar de duikers in over een in het diepste geheim ontwikkeld project van het duikgerelateerd bedrijfsleven uit de regio Arnhem. Met name voor duikers die, ondanks hun toenemende duikervaring, in het water een beetje ‘wobbly’ blijven (Oscar heeft op geheel wetenschappelijk verantwoorde wijze vastgesteld dat dit vooral de Engelsen betreft) is een zogenaamde ‘stabilizer’ ontwikkeld. En rugvin in de vrolijke kleur oranje met de logo’s van de twee verenigingen, te bevestigen aan bijvoorbeeld de duikfles.
In een knap staaltje huisvlijt worden snel de nodige stabilizers met de bijgeleverde tie-wraps aan de flessen vastgemaakt. Onzekere chauffeurs zien hierin ook een door de ontwerpers niet ingecalculeerde toepassings-mogelijkheid om hun auto een beetje beter op de weg te houden. Daarmee wordt de colonne van Rother Diving Club en Duikteam Amphiprion op de weg en aan de waterkant ineens zeer herkenbaar ten opzichte van andere duikers. Ideaal voor de duikleiders die met hun blauwe klemmap in autopech¬hesje aan de waterkant iets proberen te zien wat ze in feite niet willen zien. En het werkt zelfs onder water! Hee, da’s d’r eentje van ons…!

Vooral veel wind

SONY DSCDe wind is in de loop van de nacht nauwelijks gaan liggen, maar het Koepeltje blijkt net achter die dijk relatief beschut te liggen en op de stek valt het dus mee. De duik van de middag wordt vanwege wind en slecht zicht verlegd van het Dreischor Gemaal naar de Kijkuitpolder. Het water ingaan om je duikpak doornat te krijgen blijkt niet nodig: de duikers worden bij het omkleden verrast op een enorme hagelbui.
Een beetje wind is nog wel acceptabel voor een barbecue vuur, maar als de worsten en speklappen in het rond dreigen te gaan vliegen wordt het toch te bont en dus wordt de traditionele barbecue vanuit de keuken geregeld. Het smaakt er niet minder om. Ook de salades en de andere bijlagen zijn super.
Niet zo heel veel mensen hebben zin om zich voor het uitbuiken daarna nog onder water te begeven.

Zondag

Op zondagochtend zit het bij de Kabbelaar gelukkig allemaal weer een beetje mee voor de duikers. Omkleden kan bij droog weer, de temperatuur is acceptabel.
De middagduik staat geprogrammeerd in Preekhil, zoals er elk jaar een duik in Preekhil in het programma opgenomen is. Hoe kan het dan toch, dat deze prachtige duikstek zo weinig in de logboeken voorkomt? Ook dit jaar komt de karavaan ondanks de diverse typen navigatiesystemen in al die auto’s in plaats van Preekhil in Dreischor terecht, niet geheel toevallig. De zon komt er zelfs nieuwsgierig voor kijken, wat weer betreft wordt het eigenlijk de meest vriendelijke duik van het hele weekend.
Traditioneel vertrekken al een aantal mensen op zondag na de middagduik, het programmaboekje houdt er dan ook mee op. Sommigen lunchen nog even mee en vertrekken daarna, de plicht roept weer. Gelukkig hoort niet iedereen dat. Maar het aantal duikers dat op zondagavond nog het water in wil is nooit groot. Een man of vijf trotseren dit jaar de elementen. Ze worden voor hun moed beloond met een speelse sepiola.

Over en sluiten

De maandag is de dag van rustig opstaan, ontbijten, opruimen, terugbrengen van de teveel gekochte spullen (als de auto tenminste wil meewerken), de laatste check van de accommodatie en van het vertrek. Maar we laten onze Engelse buddy’s natuurlijk niet zo maar gaan. Voor een afsluitende koffie, thee of warme chocomel met appelgebak ‘uit eigen keuken’ is inmiddels een vaste stek gevonden met uitzicht op het zoute water dat nog overgestoken moet worden. Daarna komt dan toch het onvermijdelijke. Maar dat is maar voor even, want de plannen voor een tegenbezoek aan onze Engelse vrienden zijn alweer rond gemaild en vastgesteld van 1-4 juli.


2010: Egypte

Pierre Puts

Dat zul je altijd zien: de openingsduik is koud achter de rug of er moet al weer een dozijn mensen zo nodig de wijk nemen naar nóg warmer duikwater waar zelfs vis te zien is. Het is toch ook niet goed of het deugt niet.

Een voorspoedige reis

De netto reistijd naar de ‘Flughafen’ van Düsseldorf wordt in de ochtend van 13 april met een uur verlengd in verband met mogelijk ‘Stau’-leed in de ochtendspits. De hinder die we daarvan ondervinden, valt mee. Toch houden we niet echt tijd over, we kunnen direct gaan inchecken. Die duikbagage wordt zo langzaamaan een gedoe van jewelste. Vroeger kon dat allemaal spontaan en gratis mee, 30 kilo per persoon. Nu moet je er voor betalen. We hebben allemaal samen drie pakketten van 30 euro (één euro per kilo) aangeschaft. En dat totaalgewicht hebben we verdeeld over vier tassen. Dat blijkt geen goed idee. Elke tas mag 30 kilo bevatten, maar ook moet voor elke tas betaald worden. Er zit niks anders op dan bijlappen. We komen met deze bedragen trouwens nog goed weg. Want we hebben ook al berichten gezien, dat KLM per extra duikkoffer, die je voorheen voor 40 euro naar bijvoorbeeld Aruba mocht meenemen, nu ineens 200 euro enkele reis vraagt! Dat is dus retour 400 euro! In vergelijking hiermee hebben dus een koopje met onze 30 euri…

Het vliegtuig landt op de voorspelde tijd in Marsa Alam. Na ons uitgebreide eerbetoon aan de Egyptische bureaucratie vinden we snel onze bus. Als onze chauffeur alle andere chauffeurs die ouder zijn dan hijzelf heeft geholpen met de koffers op de daken van hun busjes te krijgen en vast te sjorren, heeft hij weer tijd voor ons en mogen wij eindelijk ook vertrekken richting Mangrove Bay.

Mangrove Bay

incheckenWaar we worden ontvangen met nieuwe formulieren en een glaasje vers sap. Onze koffers worden richting de kamers getranspireerd en na een minimale organisatie kunnen we alweer gaan eten.

Dat eten, dat zit wel goed in Mangrove Bay. Het staat in buffetvorm klaar. Oogt prima, veel variatie, heel smaakvol, uitstekend allemaal. Je kunt met gemak vier gangen bij elkaar scharrelen. We hebben ook weinig last gehad van buikgriepjes, dit jaar. Van eerdere duikvakanties kan ik me toch wel herinneren dat er af en toe iemand een dag of langer het bed niet uitkwam tenzij voor een toiletbezoek op hoge snelheid. Dit keer helemaal niets daarvan. De meegereisde vakantieapotheken kunnen vice versa weer mee terug naar huis. Mangrove Bay is een klein resort, waar je niet moet wezen als je niet duikt of snorkelt. De volgende ochtend na het ontbijt schuiven we dus snel bij Essam aan, de leider van de duikbasis, Ducks Diving. Medische verklaring en brevet wordt van iedereen gecheckt, de datum van de laatste duik wordt genoteerd. Alles wordt in orde bevonden.

Dag 1

steiger-nachtDe eerste dag blijven we op de basis om op het huisrif Sharm Fugani te duiken, een rif van uitstekende kwaliteit. Het heeft een noord- en een zuidkant en er zijn verschillende opties om die te beduiken. We beginnen maar eens lekker rustig vanaf de steiger, dat vormt ook een prima uitgangspunt om nog even goed uit te loden. Als dat gebeurd is volgen we met zijn allen duikleider Ahmed voor een klein rondje groot genieten.

Op zo’n huisrifdag kun je tussen de middag naast het duikcentrum onder een dak van rietmatten en palmbladeren iets te eten bestellen. Ook de middagduik doen we op het huisrif Sharm Fugani Noord. We worden dan door ‘Adriano’ met de ‘Zodiac’ weggebracht en een eind verder overboord gezet. Vandaar kunnen we dan onder water terug naar de basis. Een enorme Napoleonvis bederft een tijd lang het uitzicht op al die mooie kleine visjes en koralen, maar voor de rest is het toch een prachtige duik.

Dag 2

ziekouwDe volgende dag valt de keuze op de boot, die richting zuiden opstoomt, naar Erg Malik. Een Erg is een hoog punt onder water, een oprijzende top. In feite zijn het drie grotere en een stuk of zeven kleinere plateaus op verschillende hoogten. Erg mooi, veel te zien, maar op sommige plekken ook erg beschadigd koraal. Na de duik varen we direct door naar Torfa Tany, het gebied waar een zeekoe woont. Een deel verlaat met Ahmed de varende boot voor een éénrichtings-duik, een ander deel gaat later in de baai met Khalid te water voor een rondgang. De twee groepen komen elkaar onder water tegen. De eerste groep moet dan gezien de lucht al snel richting boot. De tweede groep heeft meer geluk omdat de nieuwsgierige zeekoe even komt inspecteren wie door haar wei aan het banjeren is. Omdat ze ons nog herkent van twee jaar geleden is ze ook al weer snel uit het zicht verdwenen. Na de tweede duik heeft de bemanning van de boot het eten klaar. Meestal is dat tussen de beide duiken in. Zo’n maaltijd aan boord kost vier euro en moet ook gezien worden als een extraatje voor de bemanning.

Dag 3

Maar het is wel veel zwemwerk geweest, vandaag en daarom kiezen we een dag later weer massaal voor het huisrif. Dit keer is de zuidkant aan de beurt. De Zodiac brengt je de baai over en pikt je na de duik desgewenst weer op. Het is gebruikelijk om in volledige uitrusting met een rol achterover te water te gaan, maar je kunt je stabjack natuurlijk ook in het water aan- en uittrekken. Mooie koralen en veel vis op deze plek, soms kom je midden in een school terecht.

Dag 4

opuwplaatsenDe vierde dag is weer een bootdag, want je kunt op Mangrove Bay doen waar je zin in hebt. Dit keer gaat het richting Sharm Tachtani. Een Sharm is een open baai met rondom koraal. Sharm Tachtani is de onderste (zuidelijke) Sharm, ons eigen huisrif Sharm Fugani is de bovenste (noordelijke) Sharm. Vaak heb je bij een Sharm ook een Torfa met de zelfde naam (zie kaart). Een Torfa is een riftong (vergelijk landtong), die in zee uitloopt. Tot zover de cursus Egyptisch voor beginners. We zitten dus inderdaad één rif verderop, de boot is nauwelijks gestart of hij stopt alweer. Bij binnenvaren van de Sharm worden we verrast door een school tuimelaars. Een aantal mensen springt te water en als die beginnen te fluiten worden de dolfijnen wel nieuwsgierig en komen ze terug om een kijkje te nemen. Het is altijd weer een bijzonder feest als deze dieren zich van dichtbij laten zien. Qua landschap en stijl doen de beide Sharms niet veel voor elkaar onder, hoewel het eigen huisrif mooier is. Het zicht is hier iets minder. Gelukkig geldt dat op het huisrif niet. Vandaag is namelijk ook een nachtduik gepland. Om half zeven is de briefing, het is dan nog licht. Maar daarna is het ook gelijk donker! In Egypte is er niet een langere periode van schemering zoals in Nederland. Het huisrif is natuurlijk prachtig en ’s nachts zie je weer heel andere dingen, maar het is met dat uitstekende zicht van de Rode Zee ook een bijzonder schouwspel om de lampen van vijf buddyparen overal om je heen te zien. Voor sommigen geldt deze nachtduik als de mooiste duik.

Dag 5

Op de vijfde dag worden er verschillende keuzes gemaakt. Als de boot koers zet richting Erg Monika en Erg Lassal blijft een viertal duikers achter om op het huisrif te duiken. Ook dit is mogelijk bij Ducks Diving, de vrijheid is volledig aan je zelf. De bootduikers komen terug met mooie verhalen, de beide Ergs hebben mooie koraaltuinen en veel prachtige vis opgeleverd. Dat het huisrif op een relaxte manier veel mooie dingen prijsgeeft weten we natuurlijk al.

Dag 6

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe zesde dag is een bonusdag. Omdat het vliegtuig de volgende dag pas laat in de middag vertrekt kan er op de één-na-laatste dag nog normaal gedoken worden. De boot brengt ons noordelijk naar Maheleg en Shab Afrid. Een Shab (of Sha’ab) is een rif. Op deze plekken is er, méér dan elders deze week, sprake van een drop-off, het rif loopt steiler af. Het mooiste deel zit echter helemaal bovenin, in de eerste vijf meter. Daar zijn enorm veel holen en gaten in het rif waar van alles in schuilt. Omdat het van de zon afligt doet de duiklamp goede diensten. Een prachtige afsluiting van een mooie duikvakantie.

Dag Egypte

De laatste dagen van deze prachtige duikreis vormt de terugreis het gesprek van de dag. Tijdens ons verblijf op Mangrove Bay is op IJsland een vulkaan tot uitbarsting gekomen die het vliegverkeer in Europa goeddeels heeft stilgelegd. Op de dag van ons vertrek zou het vliegverkeer weer gedeeltelijk worden hervat. Superspannend! Het thuisfront houdt via internet een vinger aan de pols, heel wat sms’jes worden verzonden en ontvangen.

queseirUiteindelijk lukt het allemaal en vertrekken we met slechts anderhalf uur vertraging vanuit Marsa Alam richting Düsseldorf. Later blijkt, dat we enorm gemazzeld hebben, veel mensen staan nog vast en komen pas dagen later weer aan in Nederland.

Egypte 2010 is goed bevallen. Mooie duiken, geen nare gebeurtenissen of ziektes, prima sfeertje. Van de ene kant jammer dat het erop zit, van de andere kant reden om weer uit te kijken naar de clubreis in maart-april 2012.


2010: Vinkenveen

Pierre Puts

Als je op zondagochtend om 09:00 uur aanwezig wilt zijn op een duikstek, dan moet je, althans voor weekend-begrippen van veel mensen, vroeg opstaan. Als die duikstek dan ook nog eens in Vinkeveen ligt, dan zeg maar gerust dat je héél vroeg uit de veren moet.

vveen2vveen1De lokatie blijkt niet echt makkelijk te vinden. Met al die smalle kavels in het Vinkeveengebied ben je de ingang van zo’n smal strookje perceel al snel voorbij. Maar dan bieden de mobieltjes altijd wel uitkomst, dus uiteindelijk vindt iedereen de inrit naar de plek waar de spullen uitgeladen kunnen worden. Na het transport van spullen naar de omkleedruimte en van de auto’s naar de centrale parkeerplaats is er koffie, om eindelijk echt goed wakker te worden.
Volgens goed duikgebruik wordt er tijdens zo’n bakkie ook een briefing gegeven. Omkleedplek, vulstation en boot worden duidelijk gemaakt en al snel is iedereen druk in de weer met duikspullen, verkleedpartijen en het onvermijdelijke sjouwwerk.

We tuffen met een vriendelijk gangetje richting de eerste duikstek, Zandeiland 2. Daar zijn we al om een uur of elf! De duikstek valt tegen, wel vis maar meer dood dan levend. Of zijn we verwend geraakt door de bewegende beelden van Zandeiland 4 waar we normaliter duiken? In elk geval ziet dit zandeiland er onderwater heel anders uit.

vveen3Gelukkig is het aanbod van broodjes en soep tijdens de lunch beter geregeld. Het is goed toeven op het buitenterras van de Scuba Academie! We krijgen ruim de tijd om te fourageren en even bij te komen. Iets na half drie arriveren we met gevulde flessen op de tweede duikstek, Zandeiland 9. Ook hier valt de duik tegen, veel minivis, nauwelijks grotere exemplaren. Maar gelukkig niet zoveel macabere beelden van voormalig leven als bij Zandeiland 2.
De barbecue na afloop is even uitstekend als de duiken teleurstellend. Super gebakken allemaal, niks zwart of rauw, helemaal perfect. Het gastheerschap is bij de Scuba Academie sowieso uitstekend ingevuld. Ontspannen en hartelijk, puur genieten! Uiteindelijk gaat iedereen dus weer met een gevulde maag en goed gemoed richting omgeving Arnhem. Absoluut voor herhaling vatbaar!

Onze clubcenten hebben inmiddels ook hun besteding gevonden: de Scuba Academie heeft uitbreiding gerealiseerd en de duikschool vernieuwd. Cees den Toom en Bob Brouwer begonnen zes jaar geleden duikschool Scuba Academie bij Jachthaven Achterbos. Sindsdien is de Academie uit¬gegroeid tot een duikschool met elf instructeurs en wekelijkse opleidingen voor jong en oud. Jaarlijks brengen zij zo’n tweeduizend man op de plas om te duiken.

vveen4De duikschool groeide uit haar jasje en uitbreiding was nodig. Eind juli heeft Scuba Academie een feestje gevierd en trots het extra stuk grond gepresenteerd waarop de duikschool twee leslokalen heeft gebouwd. Ook het terras met palmbomen en een buitenbar is een slag groter geworden en het assortiment in de duikwinkel is toegenomen. De school heeft een derde boot aangeschaft om mensen mee op de plas te brengen en in de loods staan drie nieuwe, moderne compressors om de flessen te vullen (Bron: de Ronde Venen Witte Weekblad, 25 juli 2010).

Foto’s: Arnoud


2010: Openingsduik

Pierre Puts

De geest is weer uit de duikfles

De tent staat er alweer, als de eerste duikteamleden op Tweede Paasdag bij het water van Slijk-Ewijk arriveren voor de openingsduik. Er is maar één zijkant aangebracht en dat duidt op goed weer. Thermoskannen en koeken staan gastvrij klaar. Alleen de eieren ontbreken nog in het tafereel. Daar moet volgens de traditie eerst naar gezocht worden.Verzamelen

Gelukkig is de zoekcapaciteit wel in orde dankzij een hoge opkomst. Strak plan van de evenementencommissie, om de paasopdracht niet alleen voor de duikers uit te schrijven: de eieren zijn in no time boven water. Dat kan nog steeds niet gezegd worden van de Vrolijk Pasen-figuren van 2009.

EierenAls de eieren als een veelkleurig addertje op het gras gelegd zijn blijken ze toch een onderwaterboodschap in te houden.

Martin en ArnoudKONICA MINOLTA DIGITAL CAMERADus hijst iedere duiklustige zich maar weer in zijn of haar paasbeste duikpak. Het water is 7,6°, twee en een halve graad meer dan een week eerder. Zo hard kan het gaan in het voorjaar. Dat scheelt toch mooi weer een paar tranen in de ogen als je kopje onder duikt. Het enthousiasme is dan ook groot: een stuk of acht buddyparen trotseren de elementen en verdwijnen in het water.

De zoekopdracht met kompasgebruik blijkt echter geen makkelijke opgave. Als het leitje na afloop van het duikgebeuren weer boven water gehaald is staat er slechts één boodschap op van een buddypaar dat de bestemming onder water heeft bereikt. Natuurlijk hebben die andere buddyparen het leitje allemaal wél gezien! “O, moest je daar iets op schrijven”. De stikstofnarcose slaat tegenwoordig kennelijk al op vijf meter toe.

TafelIkkeSoep en broodje knak smaken er echter niet minder om en nu de paaseieren geen boodschappen meer hoeven af te geven voor onderwaterpuzzeltochten of ander luchtig vermaak kunnen ook deze uit hun schil worden gehaald om te worden verorberd. De EC heeft weer goed haar best gedaan.

Onze nieuwe voorzitter opent met een kort woord het nieuwe duikseizoen en doet dat niet zonder de oude voorzitter te bedanken voor diens inzet in de oude duikseizoenen van de afgelopen jaren.
Dat had hij al een keer eerder gedaan, maar dit keer blijft het niet bij woorden alleen. EC en Eelco hebben het op een akkoordje gegooid over het afscheidcadeau: een prachtige originele handgemaakte zilveren Amphiprion voor Louis.
Louis is zodanig onder de indruk dat hij zijn bedankwoord verrassend kort houdt.

LogoHoewel de duikstek ‘camping’ heet wordt onze partytent later in de middag toch maar weer opgebroken. Zoals gebruikelijk maken veel handen licht werk. De kop is eraf. De buitenschema’s liggen er, de EC heeft de plannen voor de maandelijkse Clubduik+ getrokken, kortom: het duikseizoen 2010 is geopend. Dat het een goed duikjaar moge worden…

Spelen