Blog

2008: Duikcross

D-day

20 september 2008 was dan eindelijk de dag (64 jaar na de echte slag om Arnhem) dat vijf duikverenigingen de slag gingen naspelen. Maanden van te voren was in het diepste geheim en soort militaire operatie gaande waar maar weinig Arnhemmers vanaf wisten. In Campers, roeiboten, te voet en met het geheime programma Google-earth (speciaal ontwikkeld voor dit soort grote operaties) werden de routes verkend. Op onderstaande foto, die nu pas bekend is geworden, ziet U een verkenningseenheid. Duidelijk zijn de gezichten van Ino, Louis, Marius, Inge, Eelco, Ruud, Emiel, Andre en Kees te herkennen.

image002KegelenDat de informatie aan de leden gecodeerd is verzonden (elke maand werd een ondergronds stencil uitgedeeld en per E-mail verzonden) bleek een schot in de roos. Veel leden durfden dit niet te lezen of konden (dit) niet lezen. Een enkeling kon deze dag echt niet: boodschappen doen, uitslapen, gras maaien….

En zo kwam het dat Geert en ik de enige van Amphiprion waren die ons op het appèl presenteerden. Geert bleek nog last te hebben van eerdere verwondingen zodat ik de enige was die ons regiem te water moest verdedigen. Maar Geert was een echte verkenner: feilloos wist hij de monumenten te vinden, flippers te werpen, de diepte van waterputten te schatten, rivieroorsprongen op te zoeken en….uit te zoeken wat er niet op een pontje thuis hoorde. Het bleek dat je er niet mocht roken dus het enige antwoord is dan een sigaret!! Dat de legerleiding ons antwoord fout rekende en een waterpistool (achtergelaten door onze oosterburen) goed rekende deed ons moraal diep zakken. Wat te denken van al die fietsen? Hoorde die hier dan wel thuis??

Na een zinloze tocht over de Europakade (tja, zo schiet je niet op, de kade heen en weer rijden) kwam dan eindelijk Duits grondgebied in zicht: de Elterberg. Bleek dat het antwoord, van de door de legerleiding aan ons gestelde vraag, gewoon op een informatiebord stond !! Hoezo, geheime informatie verzamelen.

Met nog minder moraal kwamen we, na een slopende tocht, bij een wazig watertje aan. De naam: “nevelhorst” deed ons het ergste vermoeden. En inderdaad, het was erg.

image006Links Albert en rechts Cees, op 3m diepte

Met een touw over (of door) de kleibodem je weg zien te vinden. 10 buddyparen waren ons voor en hadden allen niets gevonden, terwijl er een enkeling de route drie keer heen en weer had geploegd. Omdat Geert nog steeds gewond rondliep dook ik met een bevriende compagnie. We waren dus met zijn drieën en wie dook er weer in het midden? Ik had inderdaad mijn dag niet. Midden tussen twee buddy’s (de buddylijn van 30 cm bleek te lang dus hand in hand) is het moeilijk klaren, lijn volgen, kaartje lezen, kompaskoers instellen, op diepte blijven en…. een boeitje vinden ter grootte van een ping-pongbal met een zicht van 10 cm. Ik denk dat we er op 20 cm langs zijn gezwommen maar dat leverde geen punten op.

Dan maar naar een provisorisch opgezet bivak. Ter camouflage was er een soort rookgordijn gelegd, in dit gordijn kon je geen hand voor ogen zien, handig om de vijand te ontlopen maar dit rookgordijn was zo groot en van verre zichtbaar dat het allerlei onbekende duikers aantrok. Die kwamen af op het koele bier en de geur van salades en vlees. Onze collega’s uit Amerika noemden dit een BBQ, maar dan wel met “Bratwurst”

image008 image010 image012

Inmiddels was Geert naar het thuisfront gestuurd zodat ik met een andere compagnie naar huis ben gereden, Bart werd naar zijn onderduikadres in Elst gereden en Nico moest in Wageningen nog iets ondertekenen.

En zo kwam aan deze dag nog een goed einde; hoewel ik bijna van onze woonboot afviel en de Rijn had moeten overzwemmen.

Sergeant der Genie

Waterdivisie

Afdeling Amphiprion

Peter van Ham

 


2008: 30 jarig jubileum

Ingrid Rietveld

KlimhalZaterdag 31 mei was het dan eindelijk zo ver, het Grote Feest vanwege het 30-jarig bestaan.
’s Morgens al vroeg de tas ingepakt, wat moet ik eigenlijk allemaal meenemen?
Op de uitnodiging stond dat we ons moesten verzamelen bij een Klim en Outdoor centrum.
Dus waarschijnlijk gingen we klimmen…en dan is een soepele broek wel handig. Mijn oude jogging broek maar weer eens uit de kast gehaald.

Klimhal

Inderdaad, na even zoeken vonden we een hoog gebouw, net naast de ijsbaan in Nijmegen.
Binnen hoge wanden met allemaal gekleurde doppen, uitsteeksel waar je je aan vast kan houden zeggen ze dan. Moeten we hier omhoog????

Gelukkig kregen we uitleg, hoe het strakke broekje aan moest.
Je hebt altijd van die mannen die daar dan heel trots op zijn….

Ook de uitleg van de zekeraar was niet overbodig, het valt niet mee hoor. Het touw binnen halen met rechts, arm naar beneden, met links touw vast pakken en dan met je rechter hand ernaast. Zodat je weer met links los kan laten. Je zou maar een foutje maken en je buddy valt op dat moment!
En dan heb ik het nog niet over de knopen, haken en achtjes.

Na enige uitleg en droog oefenen gingen de eerste dappere mannen en vrouwen naar boven.
De ene gelijk al bovenin, maar de meeste moesten nog even wennen. Allerlei redenen waarom ze niet hoger gingen. “Mijn arm doet zeer.” “Ik wist niet goed waar in mijn voeten neer moest zetten.” Maar waren ze gewoon niet wat bang? Het is ook zo hoog?

Zelf had ik ook een prima smoes, maar eigenlijk kwam dat heel goed uit. Ik vond het toch eng!

kl1site klimhal2site photo-001 photo-002 photo-003

Maar na een poosje zag je de meesten toch steeds hoger gaan, grenzen verleggen.
We zijn natuurlijk gewend om goed op veiligheid te letten, dus het vertrouwen in de man of vrouw beneden werd steeds groter.
Iris kroop dan ook als een spin naar boven en als ze ergens niet bij kon liet ze gewoon even los (ze hing dan gewoon even op 15 meter hoogte zonder contact met de muur!). Als moeder moet je hier wel even aan wennen…

kl2siteNa een paar uur klimmen, zekeren, en begeleiden waren de klimspieren wel wat verzuurd, en de maag leeg. Dus een fantastisch lunchpakketje (speciaal vroeg voor op gestaan, bedankt Inge!) ging er prima in.

Wijchen

Al etend, drinkend en snoepend liepen we naar Wijchen.
Er was daar een enorm groot muziekfestival dus met ons liepen er nog een paar…
Wij in trainingbroeken, met handdoeken om de nek en allemaal een plastic tasje met boterhammen. We vielen dan ook iets uit de toon.
Maar de sfeer had hier zeker geen last van. We moesten onderweg vragen beantwoorden. Hier vermelden we maar even eerlijk dat wij onze hulplijn hebben gebruikt.

photo-004 photo-005 photo-006

Maar helaas, het mocht niet baten. We werden tweede. De besten kregen 6 grote blauwe tonnen, 6 lange palen, 6 peddels en voldoende touw. De andere groepen kregen steeds minder materiaal. Ja, verschil moest er zijn.
Echt binnen een mum van tijd hadden we 3 vlotten! Ook de mensen van het Outdoor centrum stonden hier verbaasd over. Toen met zijn allen op het vlot om zo snel mogelijk naar de boeien in het water te roeien. Onder één van de drie boeien lag een trofee, maar we wisten niet welke. Dus op het teken renden we allemaal naar het water en als een speer naar de boeien.

Ja, je raadt het al. Degene met het minste materiaal roeide naar de juiste boei en haalde de fles champagne naar boven.

Na een toost op de overwinning liepen we weer terug naar het klimcentrum.
Daar gingen we uit elkaar, de ene rechtstreeks naar het Buitenhuis, de ander naar huis om daar om te kleden.

Buitenhuis

In het Buitenhuis bij de Groene Heuvels is het goed vertoeven op het terras. Na de wilde verhalen hadden we wel honger gekregen, een prima verzorgde BBQ ging er dan ook wel in. We kregen ons eigen vuurwerk in de vorm van een flinke onweersbui. Gelukkig stonden we droog!

photo-009 photo-008 photo-007 photo-011

Maar bij een jubileum hoort een toespraak. Dus Louis sprak ons dan ook zittend op een barkruk toe. Over het begin, al de 13 secretarissen en andere bijzonderheden.

photo-010Het nieuw logo werd officieel onthuld door Louis, die steeds een T-shirt uittrok met alle eerdere logo’s. Lara hield een korte presentatie over de nieuwe kledinglijn van Amphiprion.
Na een bedankwoord voor Pierre die om klokslag 24 uur zijn stokje door ging geven aan Lara, konden we dan ook allemaal een trui gaan passen en bestellen.

Met een kleiner groepje hebben we gewacht tot het 24 uur werd en Amphiprion écht 30 jaar jong was. Hierna gingen we allemaal ons bedje opzoeken, want moe waren we zeker.

Een feest dat zeker geslaagd is. Maar die wel de nodige voorbereidingen en inspanningen hebben gekost. Er moest van alles geregeld worden en uitgezocht.

Lara, hier hoort een applaus! (en ook voor Loes en Inge)
Helaas, hebben we dit op het feest vergeten en daar schaam ik me eigenlijk wel een beetje voor. We gaan er vaak maar vanuit dat het allemaal normaal is. Vrijwilligerswerk is zeker niet iets wat je er even bij doet, maar hier zit echt veel tijd in.


2008: Trimix

Pierre Puts

Voeg twee duikverenigingen op dezelfde dag, tijd en duikstek bij elkaar, stel de buddyparen zodanig samen dat de leden van de twee clubs zoveel mogelijk ‘gemengd’ duiken en je hebt alle ingrediënten voor een mixduik. Maar hoe noem je dat dan, als er DRIE verenigingen aan meedoen? Een trimixduik?

Het is al een drukte van belang op de parkeerplaats bij het Bronsbergenmeer, als wij daar op zondag 25 mei iets na elven aankomen. Goed, we zijn iets te laat, maar dat is het punt niet. Als het ergens druk is als wij op een duikstek aankomen, dan is dat meestal, omdat er al andere verenigingen aanwezig zijn. Wij gaan dan doorgaans ergens op een plekje staan waar nog geen mensen staan. Want die mensen van die andere verenigingen, daar hebben we niks mee. Die zijn druk met hun eigen dingen. Dit keer is dat anders. De mensen van de andere verenigingen horen dit keer óók bij ons, we kunnen daar gewoon gezellig bij gaan staan. Dat heeft toch wel iets speciaals. En er is direct al koffie, thee, koeken…

trimsite2site

Lang kunnen we daar echter niet van genieten, want Arnoud neemt het woord. We zijn van harte welkom, zegt hij tegen de leden van drie verenigingen tegelijkertijd. En dan legt hij ons uit dat hij van Amphiprion is, dat er vandaag een mixduik met Merou wordt georganiseerd en dat hij de duik samen met Lara coördineert in het kader van een driesters cursus bij Gaviiformes, waar óók weer duikers van aanwezig zijn. Als Lara het woord van Arnoud overneemt ontpopt ze zich als een volleerde blind date koppelbazin. De namen worden buddypaarsgewijze afgeroepen, de handen van de opgenoemde mixbuddy’s gaan omhoog en de eerste nieuwsgierige blikken worden uitgewisseld.

Het kledingvoorschrift van de beide coördinatoren is uiteraard weer zeer dwingend en dus gaat iedereen naar zijn of haar voertuig om de zondagse kleding om te wisselen voor gepaste onderwaterkleding in de gebruikelijke stemmige kleuren. De niet-duikers boven de zestien jaar blijken in hetzelfde voertuig heel listig een extra zitplaats verstopt te hebben. De meegebrachte stoelen worden in een rij aan de rand van het water opgesteld. Als een tribune. Alsof ze nog spectaculaire capriolen van de duikers verwachten, voordat die zich met een ontduikende beweging aan de spiedende blikken van het publiek weten te onttrekken…

trimsite1site

Zo spannend is dat eigenlijk niet om mensen te zien duiken, zou je zeggen. Wel zijn er vele ogen nodig om de niet-duikers onder de zestien jaar in de gaten te houden. Ze blijken allemaal zwemkleding bij zich te hebben. Alleen kleden sommigen zich daar eerst speciaal voor om en anderen moeten later in hun natte kleren weer mee naar huis. Het effect is hetzelfde: ze houden het niet droog. Net als de duikers. Wat zich daar aan de rand van het water allemaal heeft ‘afgespeeld’ hebben de duikers van de negen buddyparen en één buddytrio niet kunnen zien. Soms is het goed om onderwater te kunnen.

Vandaag ook. Wegens de drukte besluiten we een andere richting op te zoeken dan het advies van de coördinatoren. Qua onderwaterlandschap valt dat niets tegen, dat is bijzonder mooi met enkele prachtige, bijna verticale wallen. Levende have hebben we echter niet kunnen ontdekken. Op diepte valt de temperatuur nog tegen. Dus spelen we met een gevonden bal een potje handtennis om het weer een beetje warm te krijgen. De meesten houden het drie kwartier tot maximaal een uur onder water vol.

Niet lang, maar dat komt natuurlijk, omdat de evenementencommissies het weer te aantrekkelijk gemaakt hebben om het water uit te komen. Voor wie geen koffie of thee meer lust zijn er de limonades en de sapjes. Een traditionele vulkoek gaat er altijd wel in. Er wordt vrolijk op los gebabbeld en zo worden de verenigingsbanden dus weer eens stevig aangehaald. Het kan best wel een vrolijke mix vormen, dat duikersvolk.

 


2008: Egypte

Egypte, Mangrove, mei 2008

Een willekeurige dag in Egypte

Peter van Ham

Mangrove BayHet is onze vijfde dag in Mangrove Bay en we hebben ons laten overhalen om vandaag weer met de boot op pad te gaan. Dus om half zeven op en eerst een stukje zwemmen om wakker te worden. Wat een rust: dobberend in het zoute water lijkt de woestijn te ontwaken en worden de vissen onder mij langzaam wakker.
Dat is nog niet het geval met mijn kamergenoot; Ivo draait zich nog een keer om. Maar als ik gedoucht heb is hij klaar wakker. Eerst goed insmeren want na zijn gedaante-wisseling van spierwit naar kreeft-rood is hij vandaag vellerig-wit.
Om half acht zitten we met elf Amphiprionen aan het ontbijt: de een aan jus-d’orange en toast, de andere aan gebakken eieren met worstjes en ui. Na een kop thee of koffie maken we ons klaar voor het vertrek.

EzeltjeBriefingDe ezel die onze spullen vervoert heeft er vandaag zin in. In een drafje gaan de kratjes en de flessen richting de boot. Als alles aan boord is en de trossen bijna los is er ineens paniek: de fotograaf onder ons heeft zijn accu’s vergeten en gaat als een speere terug naar zijn kamer. Nog net op tijd kan hij aan boord springen en varen we al weg.

Torfa Fany

Het doel is Torfa Fany, een flink stuk varen naar het zuiden. Nadat de flessen zijn aangesloten is het tijd voor een praatje, een dutje of een boek. Na een half uur worden we bijeen geroepen voor de briefing. Zittend op de grond krijgen we een duidelijke uitleg over hetgeen we kunnen verwachten: een zeekoe van zo’n 400 kilo.
Om die te kunnen zien wordt een soort aanvalsplan opgesteld. Ahmed, onze gids, zal voorop gaan in de strijd. Dan is het de bedoeling dat wij met 16 duikers daarachter op lijn naast elkaar duiken. Dit hebben we in het zwembad regelmatig geoefend dus dat moet geen probleem zijn. De buitenste duikers hebben een klikker zodat ze aan de anderen kenbaar kunnen maken als ze de koe in het vizier hebben. Als ze dan het gebaar van koeienmelken maken……

Met deze informatie vooraf kunnen we ons gaan omkleden. Het wordt een one-way-dive en we moeten, terwijl de boot langzaam door blijft varen, allemaal tegelijk te water gaan. Omdat er zes duikers naast elkaar op het achterdak kunnen staan, worden het dus drie rijen achter elkaar.
Kun je je daar iets bij voorstellen? Complete uitrusting aan op een wiebelende boot, de eerste rij springt snel, de tweede rij schuifelt naar voor en springt ook. De derde rij moet eerst nog op het achterdek klimmen een paar stappen doen en dan springen.
Het wordt dus een lang lint achter elkaar i.p.v. naast elkaar.

CIMG1497 CIMG1500 P3300555

Met onze ijzersterke conditie duurt het nog een tijd voor we bij de groep zijn, en net voordat we er zijn (en op adem willen komen) duikt het spul al onder. Dan maar onderwater bijkomen. Helaas, al snel komt de koe in zicht, links van de hele rij… en wij zwemmen rechtsbuiten. We hebben een glimp gezien maar meer ook niet. Als de koe uit het zicht is probeert de gids weer in formatie te gaan zwemmen. Maar net als alles ligt duikt de koe onder ons door, dus weg formatie en alles krioelt door elkaar heen. Mijn buddy heeft er wat foto’s van kunnen maken en het is een imposant gezicht, zo relaxed als de kolos zich beweegt.
Foto: “Ze siekouw”

Omdat we redelijk op diepte zijn geweest en toch wel stevig hebben moeten zwemmen, zijn we al snel door de lucht heen en besluiten we de groep te laten gaan en langzaam (langs het koraal) naar boven te gaan. Daar een beetje op adem gekomen en genietend van de prachtige kleuren zwemmen we langzaam naar de boot. Daar wordt behulpzaam de fles van de rug afgenomen zodat we in de zon de pakken uit kunnen trekken en languit op het dek ploffen.
Al snel komt de rest ook boven. Iedereen heeft de koe redelijk kunnen zien. Ondanks de chaos beneden heeft iedereen een veilige duik gemaakt (dankzij de wekelijkse trainingen !!)

De “jongeren” onder ons blijven in de middagpauze actief met zwemmen, duiken, salto’s en back-flips maken. Na de warme lunch is het even tijd voor een deco-tukkie, lekker opwarmen in de zon (mits ingesmeerd).

PICT4234 PICT4235 PICT4236

De middagduik

Daarna is het weer tijd voor de tweede duik. Deze duik kan iedereen als buddy-stel zelf invullen: terug naar de zeekoe of om een rotsformatie heen zwemmen. Ik besluit met Martin de andere kant op te gaan: we hebben genoeg koeien gezien. Langs een ongestoord landschap duiken we uiteindelijk een soort laguna in, het lijkt wel of de vissen hier voor het eerst een duiker zien. De afwisseling van zand en “koraal-kastelen”, fel belicht door de zon, maakt het een relaxte duik. Doordat mijn camera niet dieper mag dan tien meter blijft de watertemperatuur lekker met voldoende licht.

DolfijnenTerug op de boot kunnen we onze oren niet geloven: de anderen (op zoek naar de koe) hebben met drie dolfijnen gezwommen!! Die kwamen ineens voorbij en later voegde de zeekoe zich bij het stel.
Dat we dát nou hebben gemist!!!
Maar of het echt waar is? Er waren zeven camera’s mee en er zijn zo’n tweeduizend foto’s gemaakt, maar nergens staat een dolfijn op. Is dat nou toeval of grootspraak?

CIMG1317 CIMG1488 CIMG1503 P3250965 P3290504

Op de terugweg kan iedereen een beetje wegdromen en bijkomen van de enerverende duiken. Eenmaal aan de pier aangelegd worden de zware spullen door de ezel vervoerd, de rest nemen we lopend mee naar de spoelbak. Fris water om het zout uit te spoelen en ons klaar te maken voor de debriefing; die vindt altijd plaats onder de rieten parasols met het uitzicht over de baai. Drankje erbij en de onderwatergidsen om terug te zoeken: ”wat is dit dan, heb je die gezien, wat is die mooi hè”. Na een tijdje gaat ieder weer zijn eigen weg: boekje lezen, zonnen of douchen.

P3260090 P3260125 P3260126 P3260454 P3261033 P3290499

P3250059Om zeven uur is het tijd voor het diner: een lopend buffet met soep, vlees, vis, salades, groentes, pasta, aardappels… Omdat het personeel ons al redelijk kent staan de drankjes al klaar, zij bepalen nu min of meer waar we moeten zitten: sommigen bij een flesje wijn, anderen bij de cola of het bier. Na de super-egyptische toetjes is het tijd om ons te rusten te leggen; het is immers een drukke dag geweest. Dus gaat een stel naar een Berber-tent, compleet ingericht met heerlijke kussens, kaarslicht, muziekje, koffie en waterpijp.
Anderen gaan achter de laptop foto’s uitwisselen, of duiken in een spannend boek. Zo kan iedereen op zijn eigen manier deze dag afsluiten, allen in blakende gezondheid en benieuwd naar wat de volgende dag ons gaat brengen.

PICT1108 PICT1109 PICT1110 PICT1111 PICT1118