Blog

2006: Engeland

Dive Sussex

Onze vereniging onderhoudt al zo’n 16 jaar contact met de Engelse “Rother Diving Club”. We ontmoeten elkaar elk jaar in Zeeland tijdens het gezamenlijke Zeelandweekend. Wij van onze kant gaan daarentegen maar zelden naar Engeland. Dit jaar zijn we echter uitgenodigd voor een tegenbezoek. Dat beviel zo goed, dat er voor 2007 wéér een Engeland-trip gepland is. Een verslag van ons ‘werkbezoek’ in de zomer van 2006.

 

Vrijdag 7 juli 2006

’s Ochtends kwam Oscar rond 07:00 uur bij mij. Nadat we zijn spullen hadden ingeladen in mijn bus, zijn we Johannes gaan ophalen, in Nijmegen.
In Nijmegen nog rustig koffie gedronken en de ‘Tomtommetjes’ ingesteld. Van daar hebben we koers gezet naar de ‘Eurotunnel’. Hier kwamen we veel te vroeg aan en zijn ook te vroeg meegegaan naar de overkant. De overtocht duurde slechts 35 min. waarbij je gewoon in of naast de auto kon blijven.

photo-003   photo-006

RyeIn het stadje Rye zijn we voor een zeer eenvoudige lunch de auto uit geweest. Eerst wat koffie gedronken, aan de ‘haven’, welke we NIET hoefden te betalen. Daarna hebben we wat door het stadje gelopen en hier en daar wat gegeten.

MikeDe reis is ook verder voorspoedig verlopen en hebben eenvoudig (met 3 GPS’en moet dat wel lukken) het huis van Mike kunnen vinden. ‘Onze’ tent, achter in de tuin, was al opgezet en het zwembad was reeds gevuld (hebben we overigens geen gebruik van gemaakt).

De vrouw van Ian had voor de vrijdagavond een lekkere, goed gevulde groentesoep gemaakt, waarna we een nachtduik hebben gemaakt, in Hastings bij ‘Rock-a-Nore’. Een kiezel strand met slipway.

DroogpakkersEerst zijn de buddyteams ingedeeld, waarna we de uitrustingen hebben opgebouwd en te water zijn gegaan.
Na 25 min. kwam ik met Lisa boven zonder iets zinvols te hebben gezien, en alleen rondjes gezwommen te hebben. De rest was al na 1 tot 4 min. weer boven. Het zicht was slecht en bedroeg minder dan 0,5 m. Niet het beste begin van een duikweekend.

 

Zaterdag 8 juli 2006

Naar Amphipriaanse traditie kwam Mike ons koffie op bed brengen. Dit was wel na enig aandringen van onze kant. Dat Mike het 2 keer moest doen kwam doordat wij alle drie de koffie zwart drinken en dus niet met melk. Het ontbijt bestond uit cornflakes met toast.

DSC00762  DSC00791  DSC00776

De eerste duik was gepland op het wrak, ‘F.D. Lambert’, een schip dat kolen vervoerde. Mijn buddy was George, een gepensioneerde brandweerman die ook één maal naar ons Zeelandweekend is mee geweest.
Conform de briefing lag het wrak op ca. 25 meter diepte en was het uit elkaar gevallen in bijna onherkenbare delen.
Rustig zijn George en ik af gedaald. Het eerste stuk bleef ik nog direct bij de lijn en later er los van. Doordat mijn buddy van de lijn af bleef en de lijn schuin liep kwamen we niet op het wrak uit maar op een zandplaat. Hier troffen we wel de ‘haak’ van Collin aan waar hij kreeft en platvis mee vangt. Deze hebben we meegenomen. Met een kleine bocht kwamen we uiteindelijk recht op de boeg, of wat daarvan over was uit. Rechts naast de boeg lag een groot anker. Op het dek zwom een school van honderden steenbolken. Verderop was nog duidelijk een boiler te herkennen.
Met een zicht van meer dan 8 meter was het een fraaie duik, beter dan ik had verwacht. Doordat we eerst behoorlijk diep hadden gezeten moesten we na 25 min. helaas aan de opstijging beginnen.
Het oplaten van een deco-ballon vergt toch de nodige oefening, zeker als het touw in de war is geraakt. Het heeft niet tot problemen geleid maar het verdiende ook geen schoonheidsprijs.

Voor de lunch zijn we terug gegaan naar Mike’s huis. Hier werden ons sandwiches voorgezet, alweer verzorgd door de vrouw van Ian.

P7081114  P7081118  P7081125

Terug bij de boten werd ik ingedeeld op de clubboot (oranje en kleiner) en zou met Tony en nog iemand duiken.
Aangekomen boven het wrak van de ‘Oceania’, was, voor mijn gevoel, de golfslag groter dan ’s morgens en het was warmer. Ik voelde me al niet zo lekker en wilde snel in het water, maar moest nog wachten omdat Tony de hefballon van de ankerlijn zou opblazen, en dus als laatste zouden afdalen.
Toen ik uiteindelijk in het water lag heb ik met de door mij genuttigde lunch de vissen gevoerd. Hierop heb ik besloten niet af te dalen waardoor Tony met alleen de andere buddy is afgedaald.

P7081128  P7081131  P7081140

Uiteindelijk kwamen Tony en zijn buddy, uiteraard, als laatste boven en was de ‘Inspiration’ al onderweg terug. Om toch ook in dezelfde schut sessie (is om het half uur) mee te kunnen heeft Mike (onze kapitein) de boot vol gas terug gevaren. En ….. we hebben het gered.
’s Avonds was er een BBQ bij Mike in de achtertuin met naast clubleden ook vele familieleden van hen.

 

Zondag 9 juli 2006

De weersverwachting voor deze dag was niet goed met windkracht 5 à 6. Er zouden zelfs uitschieters met windkracht 7 zijn. Hierdoor werd in ieder geval de ochtendduik afgelast. Dus: uitgeslapen tot ca. 10:00 uur, rustig ontbeten met bacon, ei, witte bonen in tomatensaus en worstjes.
Mede daar het weer voor de middag er niet beter op leek te worden zijn we een alternatief programma begonnen.
Samen met Ian, Lisa, Mike en Steve zijn we gaan uitwaaien op ‘Beachy Head’, de nabij gelegen kliffen met een klein rood/wit vuurtorentje.

DSC04198 IMG_8429 IMG_8435 P7091188 P7091205

Hier hebben we een klein wandelingetje gemaakt en wat gedronken. Weer terug in de auto’s kwam Ian weer met heerlijke sandwiches van zijn vrouw aanzetten. Het leek wel of iedereen was uitgehongerd, zo werd er aangevallen op de lunch. Alleen wilde niemand de laatste. Valse bescheidenheid, denk ik.

DSC04221Terug in Eastbourne hebben we in een gamehal enkele spellen ‘Air Hockey’ gespeeld waarna we met ons zevenen 18 holes midgetgolf of crazy golf hebben gespeeld.
De wind, het biljarten en aangepaste regels maakten van het geheel een hilarisch spel. Gedurende het spel wisselden de ‘winnaars’ elkaar regelmatig af. Uiteindelijk na de 18 holes was er de volgende uitslag (laagste aantal punten is de winnaar):
P7091233• Michel 51 punten
• Oscar 53 punten
• Steve 53 punten
• Mike 58 punten
• Ian 58 punten
• Johannes 64 punten
• Lisa 65 punten

DSC04229Doordat ons spelletje golf wat op de planning uitliep, moest er wat geregeld worden omtrent de bestelde Chinese maaltijd, die gebracht zou worden.
Ook deze maaltijd was weer goed voorzien.

 

Maandag 10 juli 2006

De planning was om met de duikclub ons uit te zwaaien met een gezamenlijk ontbijt ergens onderweg richting de Eurotunnel. Er bleven echter maar 4 clubleden over (de meesten moesten weer werken) waardoor er werd besloten om bij Mike weer een ontbijt te maken, wat zeker niet minder is geweest. Mike, Steve, Katy en Ian schotelden ons bacon, ei, witte bonen in tomatensaus en bloedworst (black pudding) voor, uiteraard met toast.
Om ca. 10:20 uur zijn we uitgezwaaid en weer vertrokken richting huis.

photo-021Ons tijdschema was wat krap geworden, wat we niet hebben kunnen inhalen. De gereserveerde trein hebben we net gemist, wellicht veroorzaakt door de kleine controle door douane (2 minuten).
Bij het verzamelpunt werd gevraagd of we niet verkeerd stonden in verband met de hoogte. “Zit alle verf nog op het dak?” was de volgende vraag nadat we meldden dat de bus lager dan 1,85 was.
Tijdens het wachten niet opgelet. Het verzamelen en uitwisselen van foto’s was blijkbaar belangrijker. Pas toen de tweede rij ging rijden viel het ons op dat voor ons iedereen weg was. Bij het oprijden van de trein werden we bekeken door een paar motorrijders, zij zagen 2 van de 3 inzittenden met een laptop op schoot.
Aan de Franse zijde van het kanaal getankt en een kop koffie gedronken. Oscar heef het volgende stuk gereden tot aan de Groene Heuvels (parkeerplaats A). We besloten onze pakken en uitrusting voor te spoelen in het zoete water van de Groene Heuvels. Tevens konden we nog een foto maken van ons drieën, voor de importeur van onze droogpakken (foto is niet scherp geworden).

De duik was wat chaotisch en gehaast. Mijn verwachtingen voor het zicht waren reeds dat wat we kregen, met de vele zwemmers en overige recreanten. Het zicht was dan ook slecht te noemen (ca. 1,5 m). We zijn ca. 7 meter diep geweest maar dat verbeterde niets. Na 21 min. zijn we weer boven gekomen.

Voor wie een eventuele volgende keer mee wil, een kostenindicatie:
– £ 95,= (x ongeveer 1,45) voor het duiken (2 bootduiken), eten, drank etc.
– £ 6,= voor Nitrox 32%, 12 liter cilinder
– € 190,=/3 voor de Eurotunnel
– € 110,=/3 voor de brandstof (diesel)

Informatie over onze gastheren en -dames is te vinden op www.rotherdivingclub.co.uk.

Michel van de Laar


2006: Egypte

Egypte, Safaga, mei 2006

AankomstDe winter heeft lang geduurd. Maar bij de openingsduik lijkt hij toch nog niet geheel uit het buitenwater te zijn verdwenen. Brrr. Op zo’n moment krijg je als duiker toch een beetje het idee, dat je er even tussenuit moet. En als je dat gevoel met twaalf mensen tegelijkertijd krijgt, dan heeft iemand voordat je er goed en wel erg in hebt een duikreis naar Safaga georganiseerd. Helaas zijn er van die twaalf duiklustigen twee voortijdig afgevallen, maar Bertien, Geert, Hans vdB, Inge, Johannes, Maarten, Michel, Peter vH, Pieter en Pierre wagen het erop en nemen op 1 mei het vliegtuig naar Egypte.
Na een voorspoedige vlucht en een incheckprocedure met minstens drie keer het paspoortnummer foutloos invullen trakteert de buschauffeur ons op een nachtelijke rondreis door de uitlopers van de woestijn. Af en toe denken we dat we bij de neus worden genomen als de bus weer rechtsomkeer maakt. Linksaf slaan kan kennelijk niet in (dit deel van) Egypte: je neemt een keerlus of rotonde en slaat vervolgens rechtsaf. We bezoeken eerst een aantal resorts om andere toeristen af te leveren, zelf zijn we als laatsten aan de beurt. Om half twee ’s nachts komen we uitgeblust in het hotel aan. De Egyptenaren blijken niet te beroerd om op dit nachtelijke tijdstip iedereen nog drie broodjes voor te zetten. De toon van gastvrijheid is gezet.

NasserDe volgende morgen om kwart over acht (kwart over zeven Nederlandse tijd!) melden we ons half uitgeslapen bij het duikcentrum, waar we met Nasser kennismaken. Nasser wordt deze week onze persoonlijke begeleider. We krijgen een eigen boot met inspraak in het programma. Met zijn tienen heb je iets in de melk te brokkelen.
Een half uurtje later zijn we onderweg naar onze eerste duikstek. Sommigen maken daar voor het eerst kennis met de onderwaterwereld van de Rode Zee en begrijpen dan direct waarom anderen ervoor teruggekomen zijn. Wat een ongelooflijke pracht! Na de ochtendduik volgt een warme hap op de boot en vervolgens tuft de boot naar de duikstek voor de middag, terwijl de vermoeide duikers genieten van een decotukje. Twee duiken per dag, ontbijt en lunch in het hotel. Dat is het ritme voor de eerste vijf dagen van de vakantie.

In totaal zijn er zo’n twintig duikstekken in het deel van de Rode Zee, dat vanuit Safaga bevaren kan worden. Dat klopt niet helemaal, want sommige duikstekken worden ook weer vanaf meerdere punten bedoken. Maar toch kun je stellen, dat je met zo’n vijfdaagse duikreis maal twee duiken al een beeld hebt van wat het gebied rond Safaga te bieden heeft. Daarmee is niet gezegd, dat je niet voor verrassingen komt te staan, want er zit duidelijk een opbouw in het programma. Het Panorama Rif, bijvoorbeeld, geniet niet voor niets zoveel bekendheid. Dit is echt een topper. We zijn er de derde dag geweest en hebben er twee duiken gemaakt: eerst aan de zuidpunt en in de middag aan de noordpunt. Dit rif rijst uit een diepte van 300 meter bijna loodrecht op uit de zee, tot vlak onder het wateroppervlak. Indrukwekkend, om zo’n onmetelijke blauwe diepte te moeten oversteken om bij het rif te komen. Ook het rif zelf is adembenemend.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA  ap-koraal  OLYMPUS DIGITAL CAMERA  OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA  OLYMPUS DIGITAL CAMERA  ap-doktorvis  ap-vis3

Maar ook kwetsbaar. We proberen er bij Amphiprion altijd erg goed op te letten dat we niks beschadigen en investeren daarom tijd in onze duik¬techniek. Maar als je daar dan duikers tegenkomt die op het rif ploffen omdat ze eventjes niet goed uit kunnen trimmen, dan vraag je je toch af waarom er internationaal geen minimumeisen worden gesteld om aan dit soort excursies deel te mogen nemen. Het wordt de hoogste tijd dat er een eind komt aan het feit dat iedereen die er maar voor wil betalen, meegenomen wordt naar dit soort kwetsbare plaatsen.
Op de vierde dag is een video-opname gemaakt door een bedrijf dat daarvoor speciaal meeging. Bijzonder is, dat er geen knipwerk aan te pas komt, terwijl er toch schitterende beelden zijn gemaakt bij het wrak van de Salem Express en Shaab Sheer waar we die dag naar toe gingen. Een waardevolle life-herinnering waar we allemaal nog vaak van na zullen genieten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het duikcentrum van Shams is goed. Het hotel zelf ook. Misschien een beetje veel gasten uit de voormalige Oostblok-landen (wat precies is niet bekend, ze komen in Egypte aan als Wit-Russen maar na een dagje strand komt toch die ouwe communistische kleur weer snel boven). De keuken heeft iets meer gekieteld dan alleen de smaakpapillen. Iedereen van ons heeft met lichamelijke ongemakken te maken gehad, niet alleen met maag- en darmklachten maar ook met meer duikgerelateerde dingen als hoofdpijn en oorklachten. Gelukkig hebben deze ongemakken maar in een enkel geval de duikpret mogen drukken. In de winkeltjes in de buurt van het hotel viel op van alles af de dingen, op de duikvakantie echter niet.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA  OLYMPUS DIGITAL CAMERA


2006: Openingsduik

bouwtekeningDat de Dierense duikvereniging Meduse af en toe een beetje moeite heeft met spullen boven water te halen, bleek eens te meer tijdens de seizoensopening*). Om de opening van het seizoen op tweede paasdag in Slijk-Ewijk extra feestelijk te laten verlopen, had de vereniging een aantal ‘paaseieren’ afgezonken: keurig beschilderde, met lood verzwaarde triplexplankjes in paasei-vorm. Schattig, om ze maar eens een Paul van Zeeland-kwalificatie mee te geven. Alleen: vind ze als Meduse dan nog maar eens terug.

Gelukkig hadden we het er bij Amphiprion net over gehad om de opening van het seizoen samen met een andere vereniging te doen. De samenwerking met Meduse kwam spontaan op gang doordat enkele Amphiprionleden het een uitdaging vonden de door de Meduse-paashaas gelegde eieren weer boven water te halen. Zo kon een aantal eieren later door Hans vdB weer bij de rechtmatige eigenaar worden terugbezorgd.
Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen.

De evenementencommissie was er vroeg bij, op 17 april. Dat was ook wel nodig, want een evenementencommissie is nou eenmaal geen technische commissie. Nadat de bouwtekening grondig was bestudeerd en de stokken op volgorde waren gelegd (doemdenken: “wat gebeurt er nou als die stickertjes met die nummertjes van de stokken afvallen”) ontstond er echter toch al snel iets Egypte-achtigs. Toen het basisidee eenmaal gevormd was ging het verder snel, mede omdat dit keer alle materialen meegekomen waren. De samenwerking met Meduse hoeft dus niet uitgebreid te worden naar een ruilafspraak: “jullie bouwen onze partytent en wij zoeken jullie eieren”. Vóór de eerste gasten er waren was onze feesthut stormvast verankerd.

De opkomst was groot. Tien duikers meldden zich die door vijftien niet-duikers moreel werden ondersteund.

daddycheckkraaiennestEen nieuw fenomeen bij Amphiprion is de daddycheck in aanvulling op de buddycheck: een zeer grondige procedure die door een ploeg van drie junior-deskundigen wordt uitgevoerd. Een klein nadeel is wellicht de factor tijd, maar aangezien er niemand paashaast had was dat niet echt van toepassing.

Bij een ander buddypaar werden zelfs de vijf noodprocedures nog van stal gehaald. En toen ook nog het wateroppervlak aan een grondige inspectie vanuit het kraaiennest was onderworpen stond niets de duikveiligheid meer in de weg.

Te zien was er nog niet veel: een paar kreeftjes en wat Meduse-eieren.
De temperatuur was niet echt tropisch en het was dus maar goed dat er een goede, warme kop soep klaarstond voor de duikers. Die er overigens bij de supporters ook goed inging. Dat we het niet van de Meduse-eieren alléén hoeven te hebben bleek uit de snel slinkende schaal met perfect gekookte paaseieren. Terwijl de chocolade-eitjes een dag later nog naar de trainingsavond gebracht moesten worden om hun gretig einde te vinden.
Toen de wind opstak en het duidelijk frisser begon te worden was het kampement met vereende krachten in no time weer opgeruimd. Zo hadden ook een stuk of vijf nieuwe leden op deze tweede paasdag kennis kunnen maken met een Amphiprion-seizoens¬opening als vanouds.

tent

Evenementencommissie: klasse!

*) Deze schalks bedoelde uitspraak houdt verband met de volgende anekdote. Meduse had haar leden opgetrommeld om een kist met de buit van een overval op juwelier Paul van Zeeland boven water te halen. In de kist zat echter niet méér dan een groot bord met de veelzeggende tekst ‘1 april’.

 


2006: Dauwtrap duik

Ga er maar aan staan als evenementencommissie. Je neemt je voor om met Hemelvaart een dauwtrapduik te organiseren maar dan word je met weersvooruitzichten geconfronteerd die werkelijk bar en boos zijn.
Hoe dit op te lossen? Diverse opties passeren de revu.
Optie één: iedereen met het duikpak aan het ontbijt. Maar dan is vraag twee natuurlijk, hoe je de harde broodjes een beetje knapperig houdt.
De dichtstbijzijnde woning van een Amphiprion-duikteamgenoot tijdelijk tot clubgebouw promoveren houdt als optie nummer twee lang stand. Hoewel daar de vijver een aanzienlijk formaat heeft blijft er met dertien duikers toch een beetje weinig ruimte voor de koi-karpers over. En iedereen wil natuurlijk wel vis zien.

Maar een beetje evenementencommissie is natuurlijk niet voor een kleintje vervaard en dus wordt besloten de Groene Heuvels gedeeltelijk te overkappen. Dat lukt dit keer zelfs zonder bouwtekening.

tent1 tent2 tent3

Optie drie pakt goed uit en binnen een mum van tijd verrijst er een ware feesttent. Er blijkt een enorme hoeveelheid tafels, stoelen, tafelkleden en kaarsen meegekomen te zijn en binnen de kortste keren ontlokt de inkleding menig voorbijganger de vraag, of ze mogen aanschuiven. Meewarig kijkt de trotse evenementencommissie naar een duikvereniging die het iets verderop met slechts een partytent moet doen…

Als ook de laatsten gearriveerd zijn worden de buddyparen ingedeeld. De dertien duikers worden door vijftien belangstellenden onder water gewuifd. Een tijd later komen ze met enthousiaste verhalen weer boven: geen koi-karpers maar wel een aantal flinke inheemse karpers, zeelten en andere soorten vis zijn gesignaleerd. Ook enkele leden die op deze Hemelvaartsdag hun eerste buitenduik bij Amphiprion maken, hebben dit moois met eigen ogen mogen aanschouwen. Daar moet de volgende keer dus iets meer regie op gevoerd worden, want eigenlijk hoort dit voorbehouden te zijn aan ervaren duikers. Het water begint volgens de verhalen al aardig op temperatuur te komen.

Als de duikers in hun normale kleren weer van de auto’s terug komen treffen ze de ontbijttafels rijkelijk gedekt aan. Eén familie had het snode voornemen opgevat om Amphiprion de kaas van het brood te eten, maar krijgt daar uiteindelijk toch wroeging over en de buit wordt met een extra ritje alsnog opgehaald. Daardoor is er zelfs beleg aanwezig voor op de luxe broodjes.

ontbijt3  ontbijt1   ontbijt1

Gezelligheid kent geen tijd. De tentenbouwer echter wel. En dus wordt de gezellige ontbijters om klokslag twaalf uur het dak boven het hoofd weg getild omdat de tent elders nog nodig is. Natafelen is er niet meer bij. Zoiets werkt wel erg bevorderlijk op het opruimtempo. Het duurt dan ook niet lang of alle tafels en stoelen zijn weer in de auto’s gestouwd en gaan met hun eigenaars weer terug naar waar ze vandaan gekomen zijn.

einde