Blog

2004: Slotduik

image001De opening van een nieuw duikseizoen is inmiddels een bekend en alom gewaardeerd fenomeen bij Amphiprion. Ook dít jaar is dat weer een gezellige gebeurtenis geweest, op maandag 12 april. Maar vele jaren achter elkaar is dat seizoen daarna alsmaar open blijven staan. En het ziet er toch wel wat verzorgder uit als zo’n seizoen ook weer netjes wordt afgesloten als dat open is gemaakt.

Dus regel je iets op een zondag in oktober. De nieuwe tweesters (Paul en Pierre waren dat al een tijdje, Sigrid en Inge waren net daarvóór ook sterselmatig opgewaardeerd) hadden met zijn vieren iets te vieren. Maar je hebt natuurlijk altijd Baas Boven…. kamp. Hans heeft niet zomaar een ster gehaald, hij heeft inmiddels het hele firmament bij elkaar gedoken! Vier-sters duiker en éénsters-Instructeur!

Bovendien zou een opkomstrijke clubduik Johannes in de gelegenheid kunnen stellen om de module duikleider nog vóór de winterstop af te ronden, want die moest daarvoor nog een keer duikleideren, duikleidingen, leidingduiken of zoiets. Redenen genoeg voor een feestje. En als je daarbij nagaat dat we eigenlijk niet eens een smoesje nodig hebben om een feestje te bouwen, dan ligt het natuurlijk volstrekt voor de hand dat je het seizoen feestelijk gaat afsluiten.

In zo’n geval biedt de mail uitkomst om lokatie, tijd en aanmelding te regelen. De GSM’s moesten er op het allerlaatste moment echter ook nog aan te pas komen, want op de afgesproken plek bleek een ander duikevenement van formaat gaande waardoor we een beetje in de verdrukking dreigden te komen. Gelukkig bieden de Groene Heuvels ruimte om te parkeren bij B, C&A. En omdat we toch niet bij V&D wilden duiken is ter plekke besloten om ons evenement van C naar A te verleggen.

image003Sigrid hield ons nog even in spanning over de vraag, waar ter wereld ze zich bij benadering zou kunnen bevinden. GSM’s zijn eigenlijk vooral pas handig, als ze aanstaan!!! Toen ze tot grote opluchting van iedereen plotseling alsnog verscheen, bleek ze niet in haar eentje te zijn maar nog een paar eendjes meegenomen te hebben. Zo is het uiteindelijk dus toch allemaal prima gelukt. De foto’s zijn de stille getuigen van de indrukwekkende opkomst op zondag 17 oktober op parkeerplaats A van de Groene Heuvels.

Het verschil tussen een broodje-knak en een loodgordel is op de bewuste dag ook duidelijk geworden. Als je aan alle ingrediënten voor het één probeert te denken, wil je het ander wel eens vergeten. Gelukkig bleken voldoende clubgenoten veel te zwaar beladen naar de duikstek gereden te zijn, zodat er voldoende extra lood beschikbaar was om twee volwassen en goed doorvoede duikers tot zinken te brengen. Je kunt bij zoiets trouwens beter je lood vergeten dan je knak­worst, want niemand was op het idee gekomen om extra knakworst mee naar de duikstek te zeulen.

DuikkleiderOnze duikleider bleek zijn mannetje goed te staan zodat iedereen met een veilig gevoel het water in en weer uit kon gaan. Wel schijnt hij nog hevig op de proef te zijn gesteld voor wat betreft zijn specifieke achtergrond­kennis ten aanzien van handsignalen. Duikleiders (in spe) kunnen bij Johannes navragen, welke specifieke acties van een duikleider verwacht worden als vanuit het water dit soort gebaren wordt gegeven.

image007  image009

image010image011Als je dan op zo’n oktoberzondag hetzij in het water, hetzij aan de kant toch wel enigszins bent afgekoeld, dan wil iets warms er wel in. Want kouwe knak is toch nog niet echt, wat het moet wezen. Maar dan zul je nét weer zien, dat het gas niet wil branden! Gelukkig blijkt Amphiprion over voldoende technisch inzicht te beschikken om ook dit probleem te kunnen tackelen. Nog een speciale tip voor wie na een koude oktoberduik met onderkoelde vingers een tegenstribbelend campinggasstel probeert aan te steken: blaas de lucifer tijdig uit. Want je merkt pas dat je je aan het verbranden bent als je het crematorium denkt te ruiken.

image012Het is bij de seizoenssluiting duidelijk geworden, dat je als duiker over een ruime mate van improvisatietalent moet beschikken. Een paar clubgenoten in de buurt is ook reuze handig als iets niet direct wil lukken. Maar ondanks (of misschien wel dankzij) al die hobbels kunnen we spreken van een zeer geslaagde afsluiting van een goed seizoen.

Uiteraard word je er niet vrolijk van als het duikseizoen er weer opzit. Maar het was toch niet bepaald één en al kommer en kwel wat die zondag op de gezichten te lezen was. En menigeen keerde na afloop van het parkeerplaats A-evenement niet direct naar huis terug, maar bracht eerst een bezoekje aan het vulstation.

De redactie vraagt zich bij deze dan ook oprecht af, of er die dag eigenlijk wel iets afgesloten is… Maar als je toch al geen smoes nodig hebt om een feestje te bouwen, dan maakt dat eigenlijk ook helemaal niks meer uit!
Met foto’s van Susanne van Roden

image013


2004: Zeelandweekend

Tekst: Geert Willink. Foto’s: Johannes Jongsma

Na een voorspoedige reis op vrijdagmiddag trof ik tot mijn verbazing alleen Paul en Peter aan bij de schitterende accommodatie van de Klaverweide. Na enig bellen bleek dat de Engelsen waren blijven hangen in een kroeg in België (tja, die Belgische bieren zijn wel erg verleidelijk). Hun gehuurde busje had pech onderweg.

De overige Amphiprianen druppelden in de loop van de avond binnen en na de nachtduik kwamen ook de Engelsen binnen. Ze zaten met zijn allen als haringen in een ton in wat je rustig kunt noemen “het wrak van de maand”. Voor de jongeren onder de leden (gelukkig steeds meer): zo heette een tv- programma in de jaren 70, begin 80 waarin de miskoop van de maand op autogebied vanaf een hijskraan op 30 a 40 meter hoogte naar zijn definitieve einde werd geholpen. Het busje van de Engelsen kwam hier zeker voor in aanmerking.

image002

Vrijdagnacht: De muur

image003image004Iedereen moest weer wennen aan het klauteren over de dijk met volle bepakking. Maar de inspanningen werden beloond met een redelijk zicht. Er waren natuurlijk kreeften te zien, één ervan had de binnenkant van een reefball als zijn thuis gekozen. Tevens zagen andere buddy’s een grote Noordzeekrab en een Groene Zeedonderpad.

De temperatuur van ongeveer 17 graden maakte deze duik aangenaam.

Na deze duik begon het gezellig te worden in de woonkamer annex bar van ons “huisje”. Zelf ben ik tegen 4.00 uur in de ochtend afgehaakt. Een aantal zijn doorgegaan tot ongeveer 6.00 uur in de ochtend waarbij een plotseling opduikende muis ook nog voor enige hilariteit zorgde. Ook de ondertussen ingenomen alcoholische versnaperingen zullen hiertoe bijgedragen hebben. Wat hierbij wel opvalt dat het elk jaar dezelfden zijn die door blijven zakken. Worden ze één keer per jaar los gelaten door “moeders” de vrouw thuis. TJA, en dan ……

Zaterdagochtend: Blomweg

Het was een behoorlijke trip met je volle bepakking op deze vroege morgen. Maar er werd een relaxte duik gemaakt met goed zicht bij een watertemperatuur van 15 graden. Er waren veel krabjes en anemoontjes.

 image005

Zaterdagmiddag: Kijkuitpolder

KrabjeNadat de hele colonne hier net op tijd voor, voor een grote groep overige duikers, zijn parkeerplaats vond, ben ik samen met mijn buddy Steven niet achter de andere duikers aangelopen. In plaats daarvan hebben wij het in het zeelandboekje aangegeven vertrekpunt op gezocht. Dit bleek een goede zet want, na enige ondiepte, maakten wij een prachtige duik op de rand van de vaargeul. Het was helder en er stond een lichte stroming die ons richting eindpunt dreef zonder dat je hoefde te flipperen, dus gewoon zweven. Ondertussen konden wij genieten van alle wat zeeland te bieden heeft o.a. veel zeesterren, spinkrabben en paarse naaktslakjes, aan het einde van de duik.

Er was zaterdagavond weer eens een buitengewoon gezellig BBQ met redelijk tot goed weer die naderhand aan de boot bar werd voortgezet tot in de kleine uurtjes. Het gevolg was wel dat de nachtduik geen doorgang vond wegens gebrek aan belangstelling.

 

Zondagochtend: ‘t Koepeltje

Na de nodige inspanning op de Zondagochtend die ik normaal vermijd, namelijk vroeg opstaan en dan nog die kuitenbijter van een trap bij het ’t Koepeltje, volgde helaas een teleurstelling; slecht zicht en te druk. Nog wel twee keer een Noordzeekrab gezien waarvan één van behoorlijk formaat maar daarmee had je het wel gehad.

image009 image011

Zondagmiddag: Den Osse haven

ZeesterAls goedmaker voor het ’t Koepeltje was dit een prachtige duik met helder water en een zeer levendige onderwater flora en fauna. Onder andere veel grote kreeften maar ook een schol, heremietkreeftjes, enz. Doordat wij toch een redelijke poos op 13 a 15 meter zijn geweest begon ik het wel koud te krijgen aan het einde van de duik..

 

Zondagnacht: Den Osse haven

Na de mooie middagduik besloten twee buddyparen nog een duik te maken op dezelfde plek. Deze was nog beter dan ’s middags: Helder, palingen, zeer veel kleine visjes de bodem leek wel een bewegend tapijt, vechtende, etende en vrijende krabben, uit hun hol zijn de kreeften die duidelijk op jacht waren, één van de kreeften had maar één schaar. Wij zijn niet veel verder gekomen dan het einde van de pier want er was op die geringe diepte, max. 3m, al zoveel te zien dat de onderwatercamera van mijn buddy continu flitste en de tijd doortikte.

image013

Na een rustigere zondagavond werd op maandagmorgen op de traditionele wijze afscheid genomen van onze Engelse vrienden. Hierna hebben de voorzitter, penningmeester en één van de organisatoren van het weekend nog een duik gemaakt, bij Dreischor/Het Gemaal.

Na een lunch genoten te hebben bij een prachtig restaurant op het Noodzeestrand ging een ieder vermoeid maar tevreden huiswaarts.


2004: Egypte

Het begon allemaal op een druilerige Maandagochtend 3 mei 2004. Met een loeizware duiktas en een handzame rugzak werd ik door Bertien opgehaald. Paul en Willem zaten al in de bus, dus na het oppikken van Maria waren we compleet en was de weg naar Düsseldorf snel gevonden. Bij het inchecken bleek dat mijn tas helemaal niet zo zwaar was. Maria kreeg het label “heavy” opgeplakt en Willem had de zware spullen in de handbagage meegenomen. Dom, dom, dom, want als iemand opvalt dan is Willem het wel. En met tijdbom-achtige accupacks buitenop, vastgebonden met spanbanden… dan is het meteen raak. Alles werd op explosieven gecontroleerd maar na een vriendelijk praatje konden we door.

In het vliegtuig was de bediening minder vriendelijk maar het mooie uitzicht deed dat snel vergeten. Na 5 uur vliegen kwam de Nijl in zicht en weldra maakten we een prachtige grote bocht over de Rode zee. Diep blauwe zee, onderbroken door witte Atollen en een enkele surfer.

Visum en paspoort waren snel geregeld en de buschauffeur stond ons met een bordje op te wachten. Met de bagage op het dak zaten we comfortabel in de aircondition-bus te genieten van de prachtige palmen en oosterse architectuur. Ons hotel lag te blinken in het zand en als ik zeg zand dan bedoel ik heel veel zand; het leek er wel een woestijn.

ap-hotelIn het hotel ging een andere wereld open: airco, marmeren vloeren, bedienden met karren, schoonmakers en een balie. Achter die balie stonden drie mannen op ons te wachten. Na het afgeven van papieren werd met een venijnige klik een polsbandje omgedaan, dit was voor het gratis eten en drinken zeiden ze maar Maria dacht meteen aan een ziekenhuis, Paul aan een Mortuarium. Willem wilde het bandje daarom om zijn grote teen. Ik kreeg associaties met “one flew over the cucu’s nest”. Wie zou er gelijk krijgen?

ap-safagahotelVia een prachtig groene tuin liepen we achter onze kruier naar de bungalows. Na uitleg over sleutels, airco en kluis ploften we neer op de veranda met uitzicht op zee!! Snel kwam al een logeerbedje zodat de drie mannen elk een eigen bed hadden. Ik zou de eerste nacht op het korte “kippengaas” liggen, daarna wisselen…..
Met een koel biertje waren de spullen snel uitgepakt.

Omdat Willem o.a. geen shampoo en tandpasta bij zich had (geen plek meer in de koffer) maakte hij de tijd vol door bergen elektrische apparaten aan te sluiten. Laders voor een hele schouwburg, kabels naar de TV, dompelaars, muziekspeler….alleen de föhn ontbrak maar daar had Willem een reden voor.

Bij het lopend diner (we zijn er maar bij gaan zitten) konden Bert en Annette, die er ook toevallig waren, ons de plaatselijke gewoontes een beetje bijpraten. Tijdens een heerlijke maaltijd met uiterst vriendelijk bediening ging de tijd snel voorbij; tijd om een afzakkertje te nemen aan de rand van het zwembad. De zanger-keyboord-speler-show-man-entertainer maakte zo’n afgrijselijk lawaai (de Russische badgasten vonden het prachtig) dat ik me maar even heb teruggetrokken langs het strand. Met de kuiten in zee genieten van de warme lucht en de bijna volle maan. Via een wandeling langs de pier weer terug naar het zwembad. Omdat Maria eerder naar bed wilde (en wij ons drankje nog niet op hadden) vertrok ze al eerder naar de bungalow.
Na een kwartiertje liepen wij ook terug naar ons huisje, zien we vlak bij onze deur ineens Maria van een heel andere kant aankomen. “Verdwaald over het grote terrein” was haar antwoord toen we vroegen waar ze vandaan kwam. Nu hadden wij mannen een probleem want we waren persoonlijk door Warren benaderd om goed op Maria te passen (dit mag Maria nooit te weten komen).
Maar goed, ik vleide me als een Fakir op de springbodem en Willem lag al snel te snurken.
De volgende ochtend liep om kwart voor 7 de wekker af en ik sprong uit bed, klapt dat ding nog bijna in elkaar. Ik wilde eerst een duik nemen in de zee alvorens Paul en Willem te wekken maar omdat Paul in geen velden of wegen te zien was dacht ik dat hij hetzelfde plan had opgevat. Heerlijk op je rug in zee drijven, een beetje wakker worden, genieten van de leegte van de zee of de schoonheid van de bergen.

Bij terugkomst in het huisje lag Willem nog te snurken en Paul nog steeds niet te zien. Dan maar eerst douchen en op onderzoek uit. Maar toen ik de badkamerdeur met veel moeite open kreeg bleek, dat hij daar lag. Met een handdoek als matras op een granieten vloer had hij beter geslapen dan naast de snurkende Willem. Dat moesten we anders gaan doen en dus werd bij het ontbijt Maria gevraagd of Willem de rest van de week bij haar in het huisje kon slapen. We konden zo’n 35 redenen verzinnen om “hem te lozen” maar toen Maria de werkelijke reden hoorde was het antwoord resoluut “nee”.

ap-briefingOm 8 uur stonden we klaar bij de duikbasis; papieren invullen, instructies en hup, naar de boot. Omdat de pick-up twee keer moest rijden met alle extra flessen dacht ik dat het wel vol zou worden. Via een lang lint werden alle spullen aan boord gebracht en onder aanmoediging van de vrouwelijke duikers (die mochten niet tillen van de bemanning) lag alles snel en stevig vast aan dek. Wat zag het er mooi uit! Ruime omkleedplaats, 2 WC’s, een douche, een ruime salon met (kleine) keuken en boven een half schaduwrijk dek. Het achterdek lag lager en was voor de duikuitrustingen. Daarachter lag nog een plateau waarvandaan je zo het water in kon springen en met een trap er weer uit kon klimmen. Het was 26° C, onbewolkt en een matige oostenwind, dus het was heerlijk om ruim een uur te varen naar Tobias eiland. Om het koraal niet te beschadigen waren er op bepaalde plekken ankers neergelegd om aan af te meren. Na een duidelijke briefing ging eerst een gids mee om te controleren of we voldoende ervaring hadden. Na wat handsignalen en het klaren van de bril en automaat konden we met z’n vijven op pad.

ap-amphiprionWat een zicht en een kleuren!! Al snel kwamen er twee gigantische Napoleonsvissen langs het rif zwemmen. Dat was een goed begin. Tussen en onder de koralen zaten exotische vlindervissen, slakjes, een Blue-spotted rog, anemonen met…Amphiprions. Wat een geweldig koddige beestjes, ze deden me denken aan een paar clubgenoten maar gezien eerdere ervaringen zal ik geen namen noemen. Zelfs op 22 meter bleef het licht en zicht prima, de temperatuur goed, alleen wat minder kleuren en leven. Dus weer tegen de wand omhoog gezweefd, zo voelde ik dat, heerlijk gewichtsloos kost het totaal geen moeite om een stukje verderop in een gat of kelk te kijken.

Na 63 minuten kwam de reserve in zicht dus via de trap aan boord geklommen. In een oogwenk stond ik daar ineens zonder fles, die had de bemanning al in het rek staan! Omkleden was ook zo gebeurd: zwembroek had ik al / nog aan, T-shirt is niet nodig, schoenen mogen niet aan boord gedragen worden dus alleen een petje op doen. Na de enthousiaste ervaringen van de andere duikers te hebben gehoord werd het tijd om “bij te komen van de duik”. Ieder deed dat op zijn eigen manier: apparatuur repareren (ik noem geen namen), meteen in slaap vallen (ik noem weer geen namen), lezen of schrijven op het zonnedek, kijken naar andere boten en de eindeloze horizon.

Omdat we “de beste kok van oost Egypte” aan boord hadden lieten we ons verrassen met een warme maaltijd: pittige aubergines, hartige koekjes, rijst, vlees in smeuïge saus, vis, fruit en thee na. Alles onder het varen klaargemaakt in een heel klein keukentje.

scorpionmureneNa een half uurtje uitbuiken werd er koers gezet naar een andere duikplek: de koraaltuin. Deze was nog mooier dan de ochtendduik, helderder water, koraal zover het oog reikte van wel twee meter hoog, mijn eerste murene van anderhalve meter lengte, schorpioenvis, zeenaalden en grote scholen tonijnachtigen boven ons. Tijdens de opstijging merkten we al dat het meer was gaan waaien dus voorzichtig de stampende trap op.

Toen iedereen zich had omgekleed werd de terugreis begonnen; slapend of lezend. Na het afmeren werden de spullen weer in een lang lint van boord gehesen. Bij de grote spoelbak werd het meeste zout van de apparatuur afgespoeld en kon alles in een afgesloten ruimte drogen. Omdat wij ook uitgedroogd waren liepen we in de hete zon naar de duikbasis. Daar zat Annette met een tafel vol koele dranken op ons te wachten. Zo konden we, met de boeken erbij, bijkletsen over hetgeen we die dag hadden beleefd. Op het strand bleek het bloedheet te zijn geweest en door drank en een tekort aan parasols werden sommige gemoederen nog heter. Anderen waren het grootste gedeelte van de dag in de volle zon aan het volleyballen.

Voor het diner hadden we rustig de tijd om te douchen en de accu’s bij te laden. Dat ging mis; de zekering van de lader begaf het. Maar met twee professionele elektriciens op de kamer hoefde ik me geen zorgen te maken. “Overbrugging van de zekering” was het advies en al snel werd een speciaal tangetje uit de enorme gereedschapskoffer gepakt, ik keek geboeid toe, …….. dat werd dus douchen in het donker. Met de duiklampen werd de hoofdzekering nog gezocht maar we twijfelde of ze die in Egypte hadden. Dan maar naar de receptie en vertellen dan de elektra het ineens niet meer deed; er zou een specialist gestuurd worden, wij konden ondertussen gaan eten.

Een enorm buffet stond voor ons klaar: koud/warm, zoet/zuur, vlees/vis, rijst/pasta, salades/groente, wijn/bier/fris, fruit/gebak, koffie/thee… Tussen het eten door hadden we een onzettende lol, verhalen over en weer zodat we amper tijd hadden om om ons heen te kijken. Behalve natuurlijk naar een echt knal kreeftrood verbrand meisje, dikke vadsige mannen, de russen met enorme hoeveelheden eten, de russen met enorme hoeveelheden bier en wodka, en een doorkijkbloesje waarbij we twijfelden of ze wel een bloesje aan had.

relaxenNa het eten besloten we om een ommetje te maken en wat kaarten te kopen (mijn kaarten zijn inmiddels aangekomen). Onder een prachtige sterrenhemel liepen we naar de bazaar. Aangesproken door de eigenaren kwamen we in de meest exotische winkeltjes; thee erbij en van alles proeven, ruiken en passen. Na heel wat “kijken en kopen” kwamen we ineens in een “spookje van duizend en een nacht” zoals Willem het noemde, en zo was het ook. Een klaterende fontein, kleden op de vloer en aan de wand, de geur van waterpijp en thee. Heerlijk rustig met luie stoelen om bij te komen van het slenteren. Het was een mooie dag met zoveel nieuwe indrukken en oude herinneringen. (PvH)